Ze stonden nog niet op een podium, maar soms al wel op de tafel. In de rubriek Wat een plaatje bladeren we terug naar vroeger. Naar lieve babyvetjes en peuterstreken, allemaal vastgelegd in foto’s.
We duiken vandaag met presentatrice en zangeres Monique Smit (36), moeder van Noah (10), Luca (6) en Lovi (2), in haar fotoalbum van vroeger.
Wie was ze als kind? Wat zegt die blik? En welk verhaal schuilt er achter die ene foto? Tijd om terug te gaan naar het allereerste begin.
Heb je veel foto’s van jezelf?
“Ik moet je eerst eerlijk bekennen dat er niet heel veel kinderfoto’s van mij zijn. Er zijn meer foto’s van mijn broer (Jan, red.) en zus (Jenny, red.). Ik noem dit het ‘derde kind-syndroom’. Ik heb dat zelf nu ook met mijn drie kinderen. De eerste heeft drie boeken vol, de tweede heeft een fotoboek en de derde — als zij mazzel heeft — een half boek.”
Wat zien we op de foto’s?
“Op de eerste foto lig ik tussen mijn broer en zus in. Dit is het bed van Jenny. Ik was een baby, dus ik weet er zelf niks meer van. Maar we waren al van jongs af aan close met z’n drieën. We sliepen altijd bij elkaar op de kamer. Ik had een eigen kamer, maar lag meestal bij Jan of Jenny. Later veranderde dat wel, toen we ouder werden. Maar lange tijd logeerden we eigenlijk altijd bij elkaar.
Dat heb ik nu ook geprobeerd bij mijn eigen kinderen. De middelste wil dat heel graag, maar Noah wil dat helemaal niet. Daar mag niemand bij.”
“De kleurrijke kermisfoto is gemaakt toen ik drie jaar oud was. We gaan elk jaar naar de kermis in Volendam. We slaan er geen een over. Dat is ook de enige periode — in september — waarin ik mijn agenda blokkeer. Ik neem dan geen optredens aan. De kermis is een echte traditie.
Op vrijdagmiddag doe je met je ouders een rondje over de kermis. De rest van het weekend zijn de kinderen bij de oppas. Waarschijnlijk werden we na deze foto ook naar de oppas gebracht. De foto is gemaakt door de fotograaf van de kermis. In deze straat zit onze slager en achterop zie je een draaiorgel — dat staat er nog steeds. Daarom maak ik elk jaar een foto van mijn eigen kinderen in diezelfde straat. Tradities moet je in ere houden.”
“Op deze foto sta ik naast mijn zus. Dat was tijdens het feest van mijn ouders, toen zij 12,5 jaar getrouwd waren. Ik vertelde daar iets liefs over hen en zong ook een stukje. Vanaf de basisschool deed ik al mee aan playbackshows en in de eindmusical had ik een hoofdrol. Op de voorgrond treden, zat er dus al vroeg in. Als kind zaten we ook in een kinderkoor en traden we vaak op in de kerk.”
Werden jullie altijd in een bepaalde stijl gekleed?
“Ja, heel kleurrijk. Vrolijk, met strikjes en kraagjes. Dat is zó niet hoe ik mijn kinderen kleed, maar voor die tijd was het best hip. Bij mijn dochter is het wel wat vrolijker. Ik heb onlangs een luiertas van Oilily gekocht, die helemaal past bij de tijd van de kermisfoto. Veel kleur en een leuke print.”
En had je dit kapsel ook zelf gekozen?
“Nou, ik denk het niet. Maar voor mijn moeder was dit makkelijk. Ze was ook nooit zo handig met haren. Ik kan zelf niet wachten tot mijn dochter lange haren heeft, dus ik had het misschien anders gedaan. Maar ik kan het me wel voorstellen bij mijn moeder. Zij was veel alleen, want mijn vader was vaak op zee. En als je dan drie kinderen hebt, waarvan twee meiden, en je dat elke ochtend in je eentje moet doen, dan denk je al snel: doe maar een boblijn, lekker makkelijk.”
Je bent opgegroeid in Volendam, hoe was jouw jeugd?
“We hebben een fantastische jeugd gehad. Ik heb al sinds de basisschool dezelfde vriendinnen. Met hen vier ik nog steeds elk jaar kermis. Dat vind ik het mooie van een dorp. De eerste jaren van onze jeugd gingen we met een stuk of zes gezinnen twee weken naar Center Parcs. Vanaf mijn achtste werd mijn broer gevraagd om in Spanje op te treden en sindsdien gingen we daar op vakantie. Dat doe ik nu nog steeds. Ik hoop met mijn kinderen ook zulke mooie herinneringen te maken. In sommige dingen doe ik het heel anders dan mijn ouders qua opvoeding, maar op een andere manier ook weer hetzelfde.”
Waren jullie als gezin hecht?
“Absoluut. Er werd altijd samen gegeten. Dat vind ik nu met mijn eigen gezin ook belangrijk. Ondanks dat ik zeven dagen per week werk – wat best heftig is met drie kinderen – probeer ik elke dag met ze te eten. Als ik ’s avonds moet werken, ben ik overdag thuis. Werk ik overdag, dan zorg ik dat ik er met het avondeten ben.
Bij ons thuis hadden we elke vrijdag ‘gezellig-maak-avond’. We keken dan Baantjer en deden spelletjes. Vooral veel Rummikub. Dat kan ik helaas niet altijd doorgeven aan mijn kinderen, omdat ik op vrijdag vaak werk. Maar ik probeer het op een andere dag te doen. Dan krijgen ze een bakje chips op de bank en mogen ze wat later naar bed.”
Lijk je eigenlijk op je moeder of vader?
“Qua uiterlijk zeggen ze altijd dat ik van de melkboer ben. Ik val altijd net een beetje buiten de boot. Ik lijk meer op mijn vader dan op mijn moeder. Jenny en Jan lijken meer op elkaar. We hebben wel allemaal die kenmerkende wangen. En qua karakter: ik kan best koppig en eigenwijs zijn, dat heb ik denk ik van mijn moeder. Maar in alle eerlijkheid vind ik dat ik best anders ben dan mijn ouders.”
Wat wilde je worden?
“Spice Girl. Ik had eigenlijk geen voorkeur, maar in mijn vriendinnengroep was het al bepaald wie wie was. Daarom ben ik een tijd Mel B geweest en Victoria — die bleven over. Maar ik wilde ook graag Britney Spears zijn. Of juf. Of kapster.
Na school ben ik eerst een kappersopleiding gaan doen. Die heb ik alleen niet afgemaakt, omdat ik gevraagd werd om mee te doen aan Just The Two of Us. Uiteindelijk zijn we tweede geworden en kreeg ik een platencontract. Dat vonden mijn ouders in het begin wel even heftig. Mijn broer werd als 11-jarig jongetje eigenlijk al bij hen weggeplukt. En nu zagen ze dat ik ook die wereld in ging. Maar uiteindelijk is het allemaal goedgekomen.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.
Monique Smit over moederschap: 'Als ik in een andere tijd was geboren, had ik meer kinderen gewild'
Martine Findhammer-Schut is online redacteur bij LINDA. en LINDA.Mini. Moeder van Mees en Lode en daardoor officieel expert in gebroken nachten en onderhandelen over nog-één-verhaaltje. Heeft een scherp oog voor mode — niet alleen om te dragen, maar ook om te duiden — en een liefde voor het Franse chanson en muziek uit de jaren zeventig en tachtig, het liefst op vinyl.
