Een korte samenvatting van het ouderschap? Hoogtepunten en dieptepunten. Jouw kind is natuurlijk het geweldigste wezen op aarde. Behalve om drie uur ’s nachts. In de rubriek Daluren vragen we jullie naar jullie absolute breaking point in de rollercoaster die ouderschap heet. Opdat je weet dat je er niet alleen voor staat als je peuter weer eens horizontaal in het gangpad van de supermarkt is beland.
Lizettes kraamhulp zei: ‘Ik had wél meteen een band met mijn baby’s’
DALUREN
Vandaag vertelt Lizette* (38) haar verhaal
MOEDER VAN Twee zoons (2 en 5 jaar)
BREEKPUNT Kraamweek eerste zoon
SITUATIE Lizette en haar man hadden geen klik met hun kraamhulp. En dat is nog een understatement.
“Ik ben thuis bevallen. Dat was niet zozeer een grote wens van me, maar het ging allemaal zo snel dat ik het ziekenhuis niet meer haalde. De kraamhulp kwam aan op het moment dat ik persweeën had. Ze pakte mijn hand vast en zei: ‘Knijp maar, meid.’ Grappig genoeg heb ik daar echt steun aan gehad. Maar dat was dan ook meteen de laatste goede herinnering aan haar.”
Iedereen verdient aan kinderen behalve de moeder, ziet Sophie van Gool: 'Babyindustrie speelt er handig op in'
De bevalling
“Mijn bevalling verliep nogal chaotisch. Ons zoontje werd twee weken eerder geboren dan uitgerekend en dankzij een uitgelopen verbouwing waren we eigenlijk nog niet klaar voor zijn komst. Toen mijn weeën begonnen, was ik vooral verbaasd. Lang kon ik daar niet bij stilstaan, want ik belandde vrijwel direct in een weeënstorm.
Terwijl ik naar adem happend door het huis banjerde, zette mijn vriend nog snel de co-sleeper in elkaar, bekeek hij voor het eerst de maxicosi en knutselde iets in elkaar dat voor commode moest doorgaan. Ik ben uiteindelijk bevallen op ongeveer ál onze strandhanddoeken. Op het laken waarop mijn kind ter wereld kwam, stond een naakte Jan Kooijman. Je kunt het slechter treffen als baby.”
Niet met je schoenen op het bed
“Na de bevalling moesten we dus letterlijk en figuurlijk even bijkomen. Mijn vriend plofte naast mij op bed – en de reactie van onze kraamhulp? ‘Hé, niet met je schoenen op het bed.’ Omdat de hele situatie voor ons sowieso vrij absurdistisch aanvoelde, luisterde hij braaf. We hadden toen al moeten zeggen: ons huis, onze regels.
In de dagen daarna pakte ze volledig de regie. Ze was heel bazig en zei tegen mijn vriend dingen als: ‘Je kunt op je lijstje zetten dat de melk op is.’ Ook riep ze hem op de gekste momenten om de luier van de baby te komen verschonen. Zo wachtte ze zelfs een keer tot hij terug was van boodschappen doen en onderbrak ze hem terwijl hij nota bene een ontbijtje voor mij aan het maken was. Zelf weigerde ze het pertinent te doen.
Onze hond, mijn steun en toeverlaat, gooide ik snel van het bed zodra ik haar hoorde binnenkomen. We waren gewoon een beetje bang voor haar.”
Over op plan B
“Ze was ook extreem gedreven om de borstvoeding te laten slagen. Dat wilde ik zelf ook, maar haar manier hielp niet. Op de tweede ochtend zei ze al: ‘Als het vandaag niet lukt, moeten we over op plan B.’ Daar werd ik heel zenuwachtig van. Later hoorde ik van mijn verloskundige dat je borsten prima een dag rust kunnen krijgen. Maar door haar voelde het alsof het nu of nooit was. En ik maar powerkolven. Toen mijn zoon na dagen ploeteren eindelijk goed aanhapte, riep ze: ‘Geweldig! Het is me gelukt!’ Alsof ik een soort project van haar was.”
Geen inlevingsvermogen
“Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vond, was haar gebrek aan inlevingsvermogen. Ik voelde me best onzeker en zelfs een tikkeltje somber. Tegelijk probeerde ik het voor haar gezellig te houden. Een beetje bij wijze van grap vroeg ik daarom: ‘Kom je wel eens vaker bij gezinnen zonder commode en met badlakens als kinderdekens?’ Daarop antwoordde ze: ‘Nee, zoals hier heb ik het eigenlijk nog nooit meegemaakt.’ Einde gezellig gesprek.
Ook vroeg ik haar of het normaal is om niet meteen een intense band met je kind te voelen. Om überhaupt weinig te voelen. Dat vond ik best een kwetsbare vraag. Maar daarop zei ze: ‘Ik had dat met mijn twee dochters meteen.’
Maar het ergste komt nog. Een paar uur later openden mijn vriend en ik samen een kaart. We kregen tranen in onze ogen van de lieve tekst die erop stond. Haar reactie: ‘Gelukkig, tóch nog emoties.’”
Meer licht en luchtigheid
“Achteraf denk ik: waarom lieten we zo over ons heen lopen? Maar er kwam gewoon zoveel op ons af, alles was zo nieuw voor ons. Toen we beseften dat het echt anders kon, zaten we al op dag vijf – en vonden we het onbeleefd om haar nog weg te sturen. Ze is uiteindelijk tien (!) dagen gebleven. Voor de borstvoeding…
Hoewel we er inmiddels hard om kunnen lachen, kijk ik niet terug op een fijne kraamweek. Sterker nog: als ik er echt aan terugdenk, krijg ik bijna buikpijn. Dat kwam absoluut niet alleen door onze kraamhulp. Ik moest echt in het moederschap groeien. Maar ik denk wel dat een andere persoon me wat meer licht- en luchtigheid had kunnen brengen.
Gelukkig kwam op dag drie mijn leuke verloskundige langs. Toen zij vroeg hoe het ging en de kraamhulp meteen over millimeters moedermelk begon, onderbrak ze haar met: ‘Ik vroeg het aan Lizette.’ Dat beledigde gezicht, daar kan ik vandaag de dag nóg op teren.”
Je dieptepunt met ons delen? Graag, want daar help je andere moeders weer mooi mee te relativeren. Mail je verhaal naar lezer@linda.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Deze drie moeders gaven bewust geen borstvoeding: ‘Je moet je keer op keer verantwoorden'
