Lisette lag in de clinch met consultatiebureau: ‘Of hij even door de telefoon kon blaffen’

Geen makkelijke start

Ik had al heel vaak van vriendinnen gehoord dat ze het consultatiebureau het consternatiebureau noemden, maar toen ik voor het eerst werd opgeroepen, had ik er eigenlijk wel zin in. Even de deur uit. Even onder de mensen zijn. Ik ging er vol goede moed naartoe.

Maar ook bij mij was de eerste ontmoeting niet al te best. Ik had mijn zoontje extra leuk aangekleed, maar bij binnenkomst werd meteen gezegd: kleed hem daar maar even uit. Toen ik dat had gedaan, trok ik de hydrofieldoek onder zijn lijfje vandaan, gooide die over mijn schouder met het idee hem daar in te wikkelen. Maar precies op het moment dat ik mijn zoontje wilde oppakken, poepte hij het hele verschoonkussen onder. Ik dacht nog: dat zal wel vaker voorkomen, maar toen ik niet op tijd klaar was omdat ik dat kussen nog stond schoon te maken, keek de jeugdarts me not amused aan. 0-1 achter.

Ik weet niet wat het precies was, maar op de een of andere manier gebeurde er bij elke afspraak iets waardoor ik steeds weer met zweethandjes dat consultatiebureau binnenliep. Ik weet nog heel goed dat ik een keer dacht dat mijn zoon tandjes kreeg, waarop ik als antwoord kreeg: “Dat kan nog niet.”
Mijn reactie, gewoon bedoeld als grapje: “Oké, dan duw ik ze nog wel even terug.”

Als blikken konden doden

Lang verhaal kort: het consternatiebureau en wij waren ook geen goede combinatie. Het klinkt nu misschien grappig, maar het was elke keer weer een daluur an sich. Dat voelt een kind natuurlijk haarfijn aan, dus ik was die moeder met die forever huilende baby over haar schouder. Kortom: ik was altijd blij als ik er weer naar buiten liep.

Toen mijn zoontje wat ouder was, dacht ik: nu moet het toch wat beter gaan. Maar dat was niet het geval. We meldden ons voor het consult waarbij er wordt gekeken hoe het met woordjes gaat. Iedereen is natuurlijk trots op zijn eigen kind, en ook ik had aan iedereen die het maar wilde horen verteld hoe snel mijn zoontje al woordjes kende. Dus dit consult moest goedkomen. “Auto” was zijn favoriete woordje. Dat zou er zeker tussenzitten.

Eenmaal binnen gingen we van start. De jeugdarts liet een plaatje van een boom zien. Mijn zoontje zei niks. Een bal. Niks. Auto. Ik dacht: nu gaat-ie praten. Maar nee hoor, hij hield zijn lippen stijf op elkaar. Waarop de jeugdarts op een heel jufferige toon zei: “AU-TO.”
Mijn zoontje keek naar haar op en zei op een ontzettend bijdehante toon: “Vráchtauto.”
Ik schoot – ook een beetje van de zenuwen – in de lach. De jeugdarts niet. Ze ging chagrijnig door met de volgende oefening: dierengeluiden.

“Wat zegt een kat?”
Geen respons.
“Wat zegt een muis?”
Geen respons.
“Wat zegt een hond?”
Geen respons.
“Weet je wat,” zei de arts geïrriteerd, “anders bellen we elkaar volgende week nog even. Dan kan hij door de telefoon blaffen.”

Gelukkig zijn we inmiddels verhuisd en hebben we nu een consultatiebureau waarmee we wél een goede verstandhouding hebben. Soms moet ik de neiging nog onderdrukken om ons oude bureau op te bellen en te zeggen: “Moet ik hem nog heel even door de telefoon laten blaffen?”

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.

Rianne (38) haalde in een reflex uit naar haar 4-jarige zoon: ‘Ik had direct spijt’Lees ook