Lente

Vandaag voelt alles zwaarder. De wereld, de tijd waarin we leven, het sluimerende besef dat zich steeds vaker aandient. En dat uitgerekend op de eerste dag van de lente. Dat vind ik tegelijk troostrijk en wrang: dat de lente gewoon komt. Alsof er niets aan de hand is.

Het zijn niet alleen de tijden die me melancholisch maken. Mijn chronische slaapgebrek helpt ook een handje mee. Negen jaar inmiddels. Negen jaar waarin nachten zelden gewoon nachten waren, maar iets wat je in stukken deed. Wakker worden, luisteren, opstaan, sussen, weer gaan liggen. En dan opnieuw.

Sander Lantinga: ‘Na die roze wolk volgt een venijnig lagedrukgebied boven het huishouden'Lees ook

Nachtelijke rondes

Eerst was het haar broer. Jarenlang. En nu is zij. Bijna vier. Net zo vastberaden, net zo onverzettelijk, net zo trouw aan haar nachtelijke rondes. Alsof ze elkaar hebben doorgegeven waar je moet zijn als het donker wordt.

Ze slaapt nu bij ons op de kamer. Soms tussen ons in. Soms op een van de twee matrasjes naast het bed. Niet omdat dat zo bedacht was, maar omdat dit is waar we zijn uitgekomen. Het enige wat telt, is dat onze kinderen zich veilig voelen en dat we allemaal een beetje slapen. Meer eisen stellen voelt op dit moment als een luxe die ik me niet kan veroorloven.

‘Mama …’

En met niet normaal slapen bedoel ik: meerdere keren per nacht je bed uit.
‘Mama, ik wil melk’ — er staat een beker naast je van vijf minuten geleden, toen ik nog zwak was.
‘Mama, ik moet plassen’ — je draagt een luier, liefje.
‘Mama, wil je me wat vertellen? ‘— niets dat niet tot morgen kan wachten.
‘Mama, ben je wakker?’ — bedankt voor de interesse, nu wel.
‘Mama, wil je even met me praten?’ — liever niet, eerlijk gezegd.

Ik heb het allemaal geprobeerd. Andere bedden, eigen kamers, rituelen, afscheidsceremonies, beloningssystemen, stickervellen, gesprekken met Klaas Vaak, complete optochten richting dromenland. Alles. Telkens opnieuw het idee dat we erdoorheen waren, om een paar uur later weer naast haar bed te staan.

Kindertherapeuten over wel of niet uit laten huilen van baby's: 'Het kan niet perfect'Lees ook

Loslaten

Er wordt veel gezegd over zelfstandigheid. Over loslaten. Over kinderen die moeten leren alleen te slapen. Maar ik denk steeds vaker: we zijn daar helemaal niet voor gemaakt. Niet om onze kinderen al vanaf jonge leeftijd van ons af te duwen. In andere culturen slapen kinderen jarenlang bij hun ouders, zonder schema’s, zonder schuldgevoel. Nabijheid is daar geen probleem dat opgelost moet worden.

’s Nachts ben ik geen kindertherapeut. Ik ben gewoon een moeder met slaaptekort. Ik negeer de eerste roepjes, bijt in mijn dekbed, trek het kussen over mijn hoofd en hoop dat ze het opgeeft. Soms lukt dat even. Uiteindelijk wint zij altijd. Dus sta ik op. Loop ik door het donker. Naar een stem die me nodig heeft. Ze krijgt haar knuffel, een slokje water, een kus en een gesprek dat nergens over gaat en tegelijk alles is. Daarna geef ik me over. Aan de nacht. Aan het idee dat een paar uur aaneengesloten slaap voorlopig genoeg moet zijn.

Opnieuw

Overdag vergeet ik langzaam hoe zwaar de nacht was. Tot het weer avond wordt en alles opnieuw begint. Ach, lief meisje, denk ik dan. Als jij maar een beetje slaapt. En je veilig voelt. Dan komt mijn slaap vanzelf ook wel weer terug. Net als de lente. Die komt ook altijd terug.

Elke twee weken verschijnt er een nieuwe column van Caroline. In de eerste editie van LINDA.mini staat ze bovendien samen met haar gezin in de modeshoot.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.

Joshua Nolet: 'Wij mochten vroeger geen kleur­platen, dat was niet creatief’Lees ook