Af en toe een huilbui

Het klinkt als een gezin dat organisch is gegroeid, maar de weg ernaartoe vroeg om nadenken, loslaten en soms ook een flinke huilbui. Want als twee vrouwen samen kinderen willen, begint er een proces dat niet vanzelf gaat. Je moet besluiten wie er draagt, wanneer, en hoe de biologische kant geregeld wordt. En je moet, ergens onderweg, afscheid nemen van het idee van een baby die eruitziet als jullie allebei.

“Dat je nooit uit liefde met z’n tweeën een baby kan maken, met eigenschappen van haar en eigenschappen van jou, dat moet je gewoon loslaten.” Die berusting kostte Suzanne en Minke iets. “Dat was echt een soort rouwproces”, zegt Suzanne. “Ik wilde zo graag ons allebei terugzien.” Maar toen kwamen ze uit bij iets wat uiteindelijk precies goed bleek te werken: een goede vriend van het stel. Uit Amerika. Een homoman die zelf geen kinderen wil, maar het koppel al vroeg aanbood hen te helpen als ze dat ooit zouden willen. Niet omdat het moest, maar omdat hij het ze gunde.

Geen juridische verantwoordelijkheid

Zijn enige twee wensen: dat het kind weet dat hij de vader is, en dat hij juridisch geen verantwoordelijkheid draagt. Dat sloot precies aan op wat Suzanne en Minke zochten. “Er zit ook nog eens een oceaan tussen”, zegt Suzanne. “Dat is ook wel handig, dat overzicht.” Hij komt regelmatig langs, maar het dagelijks leven is van hen. “Wij zijn gewoon echt de moeders van Teuntje. En dat is heel fijn.”

Volgorde van baren

De volgorde waarin ze zwanger zouden worden, was een bewuste keuze. Suzanne is tien jaar ouder dan Minke, en ze wilden niet het risico lopen dat er voor Suzanne geen tijd meer zou zijn als Minke eerst zou gaan. In Nederland kunnen vrouwen tot hun 43ste terecht in het ziekenhuis voor vruchtbaarheidsbehandelingen. Suzanne was 41 toen ze begon, wat betekende dat de tijd beperkt was. Tegelijk voelde het voor de onderlinge band beter als Minke als eerste zou dragen. “Als ik eerst was gegaan, zou zij van de zijlijn erbij staan. Biologisch niks van jou, dat speelt in je hoofd. Vooral omdat ik natuurlijk al mijn oudste dochter had.” Ze hebben er veel over gepraat en er veel om gehuild. Uiteindelijk ging Minke als eerste. Wat de druk op Suzannes leeftijd voelbaar maakte. Maar toen Teuntje er eenmaal was, begonnen ze snel aan de tweede en was het meteen raak bij Suzanne.

Omdat hun goede vriend, de donor, in Amerika woont, was een spontane donatie niet mogelijk. Het sperma werd bevroren en ingevroren naar Nederland vervoerd, waarna de zwangerschap tot stand kwam via IUI: intra-uteriene inseminatie. Daarbij wordt het sperma rechtstreeks in de baarmoeder gebracht, op het moment dat de vrouw ovuleert.

Norma werd op haar 43e voor het eerst moeder: 'Er ligt nog één embryo voor ons klaar'Lees ook

Van jou of van mij

“Al die onzekerheden die ik had over of ik net zoveel van Teuntje kon houden als van het kind dat ik zelf gebaard heb, daar lach ik nu om.” Want dat was de vraag die Suzanne van tevoren het meest bezighield: zou ze net zoveel van Teuntje kunnen houden als van Roos, die ze zelf heeft gedragen? “Al die beren op de weg. Gaat het echt als mijn kind voelen? Al die onzekerheden zijn echt allemaal overboord. Daar lach ik nu om.” Ze zou willen dat ze dat eerder van anderen had gehoord, zegt ze. Dat je echt zoveel kunt houden van een kind dat jouw vrouw heeft gebaard. Dat het kind ook zoveel van jou gaat houden. Dat het goed komt.

Roos, de oudste, blijkt een geweldige grote zus. Ze speelt graag met kleine kinderen, vindt het alleen maar leuk dat we nu een meidengezin vormen en noemt Minke al jaren Mimi, een woord dat ze zelf bedacht. Een samensmelting van mama en Minke. “Dat heeft ze er zelf van gemaakt”, zegt Suzanne.

‘Wie is dan de echte moeder?’

Mensen stellen weleens vragen die Suzanne wat te privé vindt, zoals of dit nieuwe kindje dezelfde donor heeft als Teuntje. Dat is zo, maar ze hoeft het niet als eerste zelf te vertellen. Verder valt het mee met de opmerkingen. De vraag die ze het meest vreesde, “maar wie is dan de echte moeder?”, heeft ze nog nooit gekregen. “Daar zag ik heel erg tegenop. Maar dat is gewoon niet gebeurd.”

Aan iemand die nu aan het begin staat van een vergelijkbaar traject en ertegenop ziet, geeft ze één ding mee: het komt goed. “Het lijkt echt op een hele grote berg. Maar uiteindelijk komt het goed.”

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief. 

‘Er wordt ongelooflijk veel van ons ouders verwacht, nog het meest door onszelf’Lees ook