Suzanne Linthorst (36) heeft een bonuszoon, maar wil ook dolgraag zelf een kind met haar vriend Rudi. Als spontaan zwanger worden niet lukt, gaat het stel naar de huisarts. Daar wordt per toeval ontdekt dat Rudi prostaatkanker heeft.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt deze keer Suzanne over hun vooralsnog onvervulde kinderwens.
“Rudi en ik kregen een relatie toen zijn zoontje drie jaar oud was”, aldus Suzanne. “Hij woont bijna de helft van de tijd bij ons. Daardoor waren we al snel een samengesteld gezin en wist ik dat we goede ouders zouden zijn.”
Na een jaar besluiten ze dat de tijd rijp is voor gezinsuitbreiding. Ze proberen een kind te verwekken, maar na een aantal maanden is Suzanne nog niet zwanger en wordt ze ongeduldig. “Rudi is als kind van de trap gevallen, waardoor hij nog maar één werkende testikel heeft. Nadat zijn zoon werd geboren, kreeg hij het advies om zijn zaad bij een volgend kindje te laten testen. We gingen naar de huisarts. Daar leverde Rudi zaad in en werd er een bloedtest gedaan.”
Het stel schrikt als ze gebeld worden met de uitslag. “Zijn zaad was goed, maar zijn bloedwaardes niet. In het ziekenhuis werden biopten genomen. Hij bleek prostaatkanker te hebben. Alles moest eruit: zijn prostaat, lymfeklieren en zenuwen. Daardoor zou hij incontinent en impotent worden. Rudi ging op onderzoek uit. In Duitsland konden ze zijn zenuwen sparen, waardoor dit allebei niet zou gebeuren. Hij liet zijn zaad invriezen en daarna gingen we naar Duitsland.”
De operatie is succesvol en het herstel verloopt voorspoedig. “Ondertussen liet ik mij uit voorzorg ook onderzoeken. Zo werd mijn baarmoeder doorgespoeld om te kijken of mijn eileiders open waren.” Vier maanden later kunnen ze beginnen aan een fertiliteitstraject. “We begonnen met IUI (een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst, red.). De rietjes vlogen erdoorheen. Na zes pogingen stapten we over naar ICSI (intracytoplasmatische sperma-injectie, waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest en in de eicel injecteert en de bevruchting plaatsvindt buiten het lichaam, in een laboratorium, red.). Na het vierde embryo in de tweede ronde bleek ik in verwachting te zijn. Met acht weken zagen we het hartje kloppen.”
Suzanne en Rudi zijn dolgelukkig. Het goede nieuws kan op geen beter moment komen. Ze gaan met Suzannes familie op vakantie naar het altijd zonnige Curaçao. “Rudi zou pas vijf dagen later arriveren – hij kon vanwege werk niet direct mee. Toen we aankwamen, begon ik veel bloed te verliezen. Ik maakte direct een afspraak met een lokale verloskundige. Het hartje van onze baby bleek niet meer te kloppen. Ik was boos en kon het niet geloven. Een dag eerder hadden we nog een echo gehad en was alles goed geweest. Rudi kwam meteen naar Curaçao – een week later vlogen we samen terug naar Nederland. Ik had de stille hoop dat ons kindje toch nog zou leven, maar dat was niet het geval.” In het ziekenhuis krijgt Suzanne pillen om een miskraam op te wekken. “Dat deed veel pijn, huilend zat ik op de wc. Na een week kreeg ik nog een keer pillen. Ik moest wachten tot ik ongesteld werd. Uiteindelijk is drie maanden later een curettage gedaan en is de baby weggehaald. Het grootste dieptepunt in mijn leven.”
Ondernemer Tess over fertiliteitstrajecten en werk: 'Vrouwen moeten nog steeds smoezen bedenken voor medische afspraken'
Suzanne en Rudi herpakken zich en gaan verder. “Na de curettage is er nog twee keer zonder succes een embryo teruggeplaatst. Het was niet gelukt en in Nederland was ik uitbehandeld.” Maar dat nieuws kan Suzanne niet verkroppen en ze zoekt door. Via het ziekenhuis komt ze in contact met andere vrouwen met een onvervulde kinderwens. “Een van hen ging naar België voor een fertiliteitstraject, omdat ze daar verder zijn met dit soort behandelingen dan in Nederland.”
Het zet Suzanne en Rudi aan het denken. Ook zij besluiten de grens over te gaan om hun geluk daar te beproeven. “In de fertiliteitskliniek in België kreeg ik een inwendige echo. Volgens de arts heb ik een kleine baarmoeder. Dat had ik niet eerder gehoord. Er werd een kijkoperatie en ook een MRI-scan ingepland. Ook bleek ik verklevingen te hebben, door de curettage of misschien daarvoor ontstaan. Daardoor kon ik niet zwanger worden. De verklevingen worden operatief verwijderd en opnieuw worden er eitjes geoogst, veel meer dit keer. Uiteindelijk hadden we zes bruikbare embryo’s.”
Maar voordat er een terugplaatsing ingepland wordt, doet de dokter opnieuw een controle bij Suzanne. “Ik bleek adenomyose te hebben: een chronische aandoening waarbij baarmoederslijmvlies in de spierwand van de baarmoeder groeit. De arts kon het niet genezen, maar de situatie wel optimaliseren. Dat is vijf weken geleden gebeurd. Alles ziet er goed uit. Ik heb goede hoop dat het goedkomt.”
Suzanne en Rudi hebben een heftige tijd achter de rug. Het traject kost veel energie, Suzanne switcht van baan, Rudi wordt zzp’er, ze verhuizen en bij Rudi komt de kanker terug. “De ene dag is makkelijker dan de andere, maar het helpt mij om erover te praten.” Ze kijken beiden met vertrouwen naar de toekomst. “Ik doe alles wat ik kan. We leven tussen hoop en vrees, maar ik geloof dat het ons gaat lukken.” En Rudi? “Zijn glas zit halfvol. Hij is altijd zo positief en heeft energie voor duizend.”
Mensen met een onvervulde kinderwens drukt ze op het hart om hun gevoelens en gedachten niet voor zichzelf te houden. “Praat erover en zoek hulp als je dat nodig hebt. Wij praten veel samen. Ook hebben we met een gz-psycholoog gesproken en ben ik naar bijeenkomsten van Psyche en zwangerschap (psychische hulp bij zwangerschap, bevalling en infertiliteit, red.) geweest. En elk ziekenhuis heeft een vertrouwenspersoon die zou kunnen helpen.”
Daarnaast hoopt ze dat er in de toekomst wetgeving komt die wensouders in een traject ondersteunt. “Managers en organisaties maken hierin een enorm verschil. Niet alleen bij verlof na een zwangerschap, maar ook zeker in het traject daarvoor. De afspraken, het begrip en de ruimte die er dan wel of niet zijn, bepalen of iemand overeind blijft.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
LINDA.mini is er voor (aanstaande) ouders - en jíj kunt het eerste nummer nu pre-orderen
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
