Hi Chat, wat is de beste leeftijd om moeder te worden?
Als ik de betaalde versie van de chatbot had gehad, dan had deze vraag het afgelopen jaar met stip op één in mijn ChatGPT Wrapped gestaan. Maar helaas: zelfs een AI-taalmodel heeft geen hapklaar antwoord op zulke levensvragen.
Ik ben 25 en een ambitieuze journalist, iemand die carrière wil maken en tegelijk voelt dat mijn kinderwens begint te kriebelen. Als je me dat een paar jaar geleden had verteld, zou ik je nooit hebben geloofd. Op mijn 21ste was ik hartstikke single en was verhalen verzamelen in het weekend een fulltimebaan op zich.
Inmiddels heb ik een fijne relatie met mijn vriend van 31, die ik na een paar rosés te veel ontmoette op een tennisfeestje. Ik ben letterlijk voor hem gevallen, nadat ik was mis gesprongen op zijn bagagedrager. Geen ace, geen droomstart en toch een winnende rally. Samen kunnen lachen blijkt een onmisbaar fundament voor een gezonde relatie.
Iedereen verdient aan kinderen behalve de moeder, ziet Sophie van Gool: 'Babyindustrie speelt er handig op in'
Vier jaar nadat we elkaar hebben ontmoet, hebben we – vooral dankzij hem – ons leven behoorlijk op orde. We hoeven geen actiefolders door te pluizen om rond te komen. In plaats daarvan hebben we een gezamenlijke agenda en discussies over het wel of niet in de vaatwasser zetten van onze pannen. Los van elkaar leiden we ons eigen leven, maar samen vormen we een sterk team. En toen ik tijdens een kraamvisite een baby in mijn armen hield, betrapte ik mezelf erop: ik wil ons team uitbreiden.
Maar goed. Ik ben dus net 25. Ambitieus. Ik hield mezelf altijd voor dat een baby en carrière niet samengaan. Dat kan nou eenmaal niet. Eerst bouwen. Eerst bereiken waar je wilt zijn. En dan, ergens rond je dertigste, komt dat onderwerp vanzelf wel langs. Dacht ik.
Tot ik door de toenemende populariteit van het fenomeen eicellen invriezen ineens meer vanuit de biologische hoek naar mijn kinderwens ging kijken. De leeftijd waarop vrouwen aan kinderen beginnen, schuift steeds verder op. Niet alleen door het ontbreken van een partner, maar ook door studies, een vreselijke huizenmarkt en ambities. De biologische klok, die midden twintig nog altijd als prime time ziet om te werpen, loopt al lang niet meer synchroon met de maatschappij.
Ik zag mezelf al zitten: 35, eindelijk ‘klaar’ met bouwen aan mijn carrière, en dan pas ontdekken dat mijn lichaam daar geen rekening mee had gehouden. Niet zo gek dus dat vrouwen hun eicellen laten invriezen. Maar ergens ook krankzinnig dat we de natuur op pauze zetten.
Ben ik niet gezegend dat het nu ook kan? Wanneer zou anders het moment zijn waarop ik denk: nu heb ik mijn carrière zoals ik wil, en nu zijn kinderen welkom? Wat als dat moment steeds opschuift? Wil ik de natuur dan elke keer op pauze zetten?
Misschien zitten er ook voordelen aan jong moeder worden: een jong lijf, meer energie en met een beetje mazzel lubberen je borsten ook minder uit. Dus ik maakte voor- en tegenlijstjes en hield die twee niet-synchrone klokken in mijn achterhoofd. En ondanks de lichte paniek en existentiële twijfel kan ik nu zeggen: IK BEN ZWANGER.
Is het de juiste keuze? Geen idee. Maar voor nu voelt het wel zo.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Isa Sitskoorn: ‘Bij mijn eerste zwangerschap werd ik constant angstig gemaakt door de wacht-maar-brigade’
