Als Roëlle de Jager (35) 37 weken in verwachting is, blijkt ze een zwangerschapsvergiftiging te hebben en moet de bevalling ingeleid worden. Na de bevalling krijgt ze een aanval waarbij ze slaat, schopt en schuimbekt en is ze twintig minuten buiten bewustzijn.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Mijn zwangerschap was helemaal prima, ik had nergens last van”, vertelt Roëlle. “Maar bij de verloskundige kwam ik erachter dat ik een verhoogde bloeddruk had. We dachten dat het door stress kwam. Vaak als mijn bloeddruk een tweede keer werd gemeten, was-ie weer gezakt. Ook had ik regelmatig pijn in mijn schouderbladen. Meestal duurde dat een uurtje en was het daarna weer weg. Het was mijn eerste zwangerschap; ik dacht dat dat erbij hoorde.”
Als haar zwangerschapsverlof is ingegaan, staat er elke week een afspraak met de verloskundige op het programma. “Toen ik 37 weken zwanger was, bleek ik eiwitten in mijn urine te hebben. De volgende dag moest ik opnieuw naar de verloskundige; toen zaten er nog meer eiwitten in mijn urine. De verloskundige overlegde met het ziekenhuis en weer een dag later moest ik langskomen voor een paar testjes. Ik maakte me geen zorgen, ik voelde me niet ziek, dus ik dacht: ik ben zo weer thuis.”
Zonder vluchttas gaan Roëlle en haar man naar het ziekenhuis. “Daar werd mijn urine gecontroleerd, mijn bloeddruk gemeten en bloed afgenomen. Nu weet ik dat ik een zwangerschapsvergiftiging (ook wel pre-eclampsie genoemd) en het HELLP-syndroom (waarbij er een verhoogde afbraak van rode bloedcellen, een gestoorde leverfunctie en een tekort aan bloedplaatjes is, waardoor de bloedstolling ontregeld raakt, red.) had, maar toen had ik geen idee wat er aan de hand was.”
Roëlle hoopt thuis te bevallen, vertrouwd in haar eigen omgeving, maar dat is geen optie meer. Het kindje moet eruit en de bevalling wordt ingeleid. “Ze was levensvatbaar, dus het was in principe prima, toch pinkte ik een paar traantjes weg. Ik was er nog niet klaar voor.”
De aanstaande moeder krijgt een ballonkatheter. Dezelfde dag nog verliest ze het ballonnetje. Ze gaat slapen en wordt de volgende ochtend vroeg wakker gemaakt, zodat haar vliezen gebroken kunnen worden. “Ik kreeg een infuus met weeënopwekkers; dat werd elk uur omhoog gezet. De weeën volgden elkaar steeds sneller op. Op een gegeven moment was het zo heftig dat ik geen tijd meer had om ze weg te puffen. Ik ging in bad, zat op een skippybal, maar niks werkte. Ik hield het niet meer vol.”
Om 15.00 uur kiest ze voor een ruggenprik. “Ik kon even een beetje bijkomen. Om 21.00 uur had ik tien centimeter ontsluiting, maar geen persweeën. De verpleegkundigen hadden een cursus gehad met een peanut ball (een opblaasbaar, pinda-vormig hulpmiddel, red.). Ik moest op mijn zij gaan liggen en de bal werd tussen mijn benen geplaatst. Dat moest helpen mijn bekken te openen en zorgen voor persweeën. Op een gegeven moment zei ik maar dat ik persweeën had en mocht ik gaan persen.”
Haar dochter heeft het zwaar. “Ze kreeg een sensor op haar hoofd om haar hartslag te volgen.” Op 25 februari 2017 om 21.16 komt Noé Anna Arina gezond en wel ter wereld. “Ze werd meteen op mijn borst gelegd en moest huilen, maar ik kon er niet goed van genieten. Ik had zo’n ontzettende hoofdpijn.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Laura Ponticorvo’s dochter kwam met 34 weken ter wereld met spoedkeizersnede: ‘Ik voelde me ontzettend schuldig’
En de hoofdpijn verdwijnt niet. “Om 23.00 uur kwamen onze ouders langs. Zij schrokken van hoe ik eruitzag: ik was opgeblazen doordat ik vocht vasthield en was lijkbleek. Die nacht drukte ik op de bel, omdat ik zo’n verschrikkelijke pijn in mijn hoofd en schouders had. Ik kreeg paracetamol, maar hield het niet binnen. De verpleegkundigen hadden door dat het niet goed ging.”
Het lukt Roëlle om een paar uur te slapen, maar als de nieuwe verpleegkundige van dienst zich om 08.00 uur komt voorstellen, gaat het mis. “Ik had een eclampsie-aanval (ook wel zwangerschapsstuipen genoemd, red.): ik sloeg en schopte en was aan het schuimbekken. Dat duurde een minuut. Er werd heel hard ‘code rood’ geroepen. Na de aanval was ik 20 minuten buiten bewustzijn. Mijn man zat ernaast met Noé in zijn armen. Hij dacht dat ik doodging.”
Zelf kan ze zich vrijwel niks van die dag herinneren. Wat ze wel weet, zijn flarden. “Ik weet dat ik geen bezoek mocht ontvangen en dat de zuster mijn zus en haar zoontje na vijf minuten wegstuurde. Ik was boos omdat ik wilde dat ze bleven. En er was continu een verpleegkundige in de kamer. Maar ik heb bijvoorbeeld geen idee of ik Noé heb vastgehouden en of ik haar de borst heb kunnen geven.”
De aanval heeft niet alleen impact op de kraamtijd, maar ook op de rest van het leven van Roëlle. “Vooral in de eerste jaren nadat het was gebeurd, vond ik het moeilijk om me te concentreren. Als ik druk was, kon ik vaak niet op woorden komen. Soms had ik een zin in mijn hoofd, maar kwam het er niet uit en dat heb ik nog steeds weleens. Maar ik mag niet klagen: sommige vrouwen houden na (pre)-eclampsie veel meer klachten over of gaan er zelfs aan dood.”
Inmiddels gaat het weer goed met Roëlle. Zij en haar man hebben twee gezonde kinderen. “In de tweede zwangerschap is alles goed gegaan en heb ik nergens last van gehad.” Momenteel werkt ze aan een boek over de gebeurtenissen. Het is haar missie om bewustwording rondom dit onderwerp te creëren. “Een zwangerschap is mooi, daar wil je zoveel mogelijk van genieten, maar let op eventuele klachten die onschuldig lijken. Het is belangrijk om te weten dat pre-eclampsie bestaat en dat je het kunt krijgen, zodat er tijdig ingegrepen kan worden.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Talitha (30) had twee keer zwangerschapsvergiftiging: 'Ik was mezelf helemaal kwijt'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
