De carrièreladder beklimmen on your own terms: in ‘MEIDEN aan de macht’ spreken we mensen met de leukste, spannendste en meest bijzondere banen.
Deze keer: Roxanne Koning (20), scheidsrechter bij De Meern.
Roxanne (20) is voetbalscheidsrechter: 'Voor veel teams ben ik hun eerste vrouwelijke scheids'
Van dieren naar sport
“Ik was altijd gek op dieren”, vertelt Roxanne, die vroeger niets liever wilde dan dierenarts worden. “Maar toen ik ouder werd, ging ik daar anders over denken. Het idee dat ik als arts in dieren moest snijden, vond ik zielig. En rond die tijd ging ik ook op voetbal. Vanaf dat moment veranderde mijn toekomstdroom: ik wilde op hoog niveau voetballen.”
Voetbal blijft door de jaren heen een belangrijk onderdeel van haar leven, maar topsporter worden is het ook niet helemaal voor haar. Na de middelbare school begint Roxanne aan de mbo-opleiding Facility Management, en is inmiddels dezelfde opleiding op hbo-niveau aan het volgen. Dat combineert ze met amateurvoetbal en haar hobby als scheidsrechter. “Ik fluit ongeveer één keer per week. Dat past nu goed naast mijn studie en sport.”
Scheidsrechter
Het idee om scheidsrechter te worden ontstaat spontaan. “Mijn teamgenoot en ik zaten naar een andere wedstrijd te kijken toen iemand op de tribune begon over een scheidsrechterscursus. Een andere teamgenoot deed dit al en vertelde er meer over. Ik had veel tijd naast school en de cursus duurde vier maanden, waarbij we één keer per maand op de club bij elkaar moesten komen voor theorie en uitleg, naast het fluiten van wedstrijden. Ik dacht: waarom niet?”
Als Roxanne haar nieuwe baan met haar omgeving deelt, zijn de reacties verrassend positief. Al wordt er ook gelachen. “Iedereen zei: ‘Jij?’ Ik kan namelijk nogal tekeergaan tegen de scheids als ik zelf aan het voetballen ben. Maar weet je, ik ben juist heel erg van de regels. Als die er zijn, wil ik ze volgen.”
Haar eerste wedstrijd als scheidsrechter staat haar nog helder bij. “Ik had eerst overleg met andere scheidsrechters en werd daarna eigenlijk meteen op een wedstrijd gezet. Het was een wedstrijd van jongensteams onder de dertien jaar. Vond ik het spannend? Enorm.
Gelukkig staan er tijdens elke wedstrijd begeleiders langs de lijn, waarmee ik in de rust kon sparren. Zo’n eerste wedstrijd zorgt ook voor een bepaalde mate van onzekerheid. Ik dacht: heb ik het wel goed gedaan? Het was absoluut geen rampwedstrijd, dus dat scheelt. Er zijn altijd verbeterpunten, maar het ging prima.”
Zara (31) is wereldkampioen kitesurfen: ‘Begon pas op m'n 23e'
Vrouwenteams
Als Roxanne in het begin van haar carrière als scheidsrechter jongenswedstrijden fluit, zorgt dat voor verbaasde reacties. “‘Huh, een vrouw?’ werd er wel eens gezegd. Inmiddels fluit ik bewust alleen nog vrouwen. Vrouwen worden vaak benadeeld door scheidsrechters, daarom heb ik gezegd: ik wil alleen vrouwen fluiten. Bij De Meern, waar ik speel en werk, kent iedereen mij wel, maar dat ík de scheidsrechter ben, is soms een verrassing voor tegenstanders. Veel teams hebben nog nooit een vrouwelijke scheids gehad. De reacties zijn eigenlijk altijd positief. Ik hoor zelfs: ‘Fijn dat jij er bent.'”
Roxanne is zich ervan bewust dat vrouwelijke scheidsrechters nog steeds niet vanzelfsprekend zijn, maar het beïnvloedt haar werk niet. “Ik doe gewoon mijn ding. Ik voel me niet anders dan mannelijke scheidsrechters.”
Voet bij stuk houden
Elk weekend staat ze tussen schreeuwende spelers, coaches en supporters. Toch blijft Roxanne rustig. “Ik hoor het publiek wel, maar ik negeer over het algemeen wat ze te zeggen hebben, tenzij het te ver gaat. Ik waarschuw altijd eerst dat het wat minder moet. Loopt het uit de hand, dan stuur ik iemand net zo makkelijk weg. Nare opmerkingen hoef ik niet te pikken.
Het negeren van coaches of spelers is lastiger. Om te voorkomen dat ik met hen in een eindeloze discussie terechtkom over een bepaalde beslissing, probeer ik eerst via een aanvoerder duidelijk te maken dat ik deze niet terugdraai. Als het nodig is ga ik zelf in gesprek met een coach of speler. Ik snap de intensiteit op het veld heel goed, ik ben tenslotte zelf ook een speler. Maar vaak is het onnodig om dit los te laten op een scheidsrechter.”
Van commentaar op haar werk ligt ze niet wakker. “Maar ik kan er soms wel onzeker van worden. Twijfelen aan mijn eigen kennis van de sport en aan beslissingen heeft geen zin. Uiteindelijk weet ik wat ik doe, maar het is fijn om dat bevestigd te krijgen van anderen. Als iemand zegt ‘goed gefloten’ verdwijnt het onzekere gevoel.”
Het idee dat spelers haar zouden proberen te overrulen omdat ze een vrouw is, herkent ze niet. “Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Bij jongere jongens heb ik altijd respect gevoeld. Tegen een man schreeuwen ze vaak meer. Natuurlijk zijn er wel discussies op het veld en langs de lijn, die bij vrouwenvoetbal net zo fel zijn. Dat hoort er nu eenmaal bij.”
Profvoetballer Samya is een laatbloeier: 'Ik was al 16 toen ik bij een vereniging ging spelen'
Amateurscheidsrechter van het Jaar
Hoewel Roxanne pas sinds november 2024 fluit, gaf ze zichzelf wel op voor Amateurscheidsrechter van het Jaar. “Nee heb je, ja kan je krijgen, dacht ik. Toen ik te horen kreeg dat ik was geselecteerd, schrok ik. Dat had ik niet verwacht. In de race om de titel moest ik naar één kwalificatiedag bij de KNVB in Zeist, waar deelnemers scenario’s moeten beoordelen en een handeling doen, een parcours afleggen en aan een scheidsrechtersquiz moesten meedoen om onze kennis te beoordelen. Ik ging door naar de finale, waar ik mezelf in één minuut moest pitchen aan de jury en enkele vragen moest beantwoorden. Uiteindelijk ben ik het niet geworden. Maar dat ik bij de besten van Nederland zat, voelt als een enorm compliment.”
Grote zus-advies
Had Roxanne ooit gedacht dat ze als scheidsrechter aan de slag zou gaan? Niet per se, maar ze wil jonge meiden die er interesse in hebben advies geven. “Probeer het. Als het dan toch niet bij je past, is dat ook oké. Ik wist pas dat ik het leuk vond toen ik het ging doen. Ook leuk om te weten: deze baan heeft mijn zelfvertrouwen een enorme boost gegeven. Daarnaast ben ik er rustiger van geworden als speler. Ik weet nu hoe vervelend het is als iedereen tegen je schreeuwt.”
Het vak heeft haar geleerd om beslissingen te durven nemen. “En dat ik me niet moet laten beïnvloeden door wat anderen daarvan vinden. Op het veld, maar ook daarbuiten.”
In haar glazen bol
“Ik wil zo lang mogelijk zelf blijven voetballen”, zegt Roxanne als we vragen naar haar toekomstdroom. “Eerlijk gezegd vind ik dat leuker dan fluiten. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik als scheidsrechter wil stoppen. Voor nu heb ik het naar mijn zin. Als ik ooit besluit om het werk neer te leggen, zal ik ongetwijfeld nog wel iets in de sport blijven doen. Daar ligt nu eenmaal mijn passie. Het mooiste zou zijn als ik het kan combineren met mijn studie. Maar dat zien we wel wanneer ik mijn diploma op zak heb.”
Een ding is zeker: voetbal blijft een groot deel van haar leven – op het veld, langs het veld of met de kaarten in haar hand. “Het is mijn rustpuntje. Altijd al geweest.”
Altijd bovenop de beste verhalen zitten? Download de LINDA.meiden app.
MISHA MARGARITTHA
Misha is freelance online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is geboren en getogen in Rotterdam, maar verhuisde acht jaar geleden naar Amsterdam. Ze heeft een haat-liefderelatie met haar roze iPhone, die ze regelmatig verruilt voor haar e-reader. Haar favoriete genre? Romance.
