Buitenbeentje

“Als kind vond ik school altijd leuk”, deelt Nova aan de telefoon. “Ik was sociaal, speelde veel met buurmeisjes en wilde altijd nieuwe dingen leren en ontdekken. Tegelijkertijd was ik een buitenbeentje; gek op voetbal, gekke hoedjes en mijn felblauwe bril. Daardoor hoorde ik niet bij de meidengroep, wat me soms onzeker maakte.”

“In de eerste klas begon ik leren lastig te vinden. In groep acht haalde ik zonder enige moeite een tien. Nu moest ik huiswerk maken en woordjes stampen. Dat had ik nooit geleerd. Ik zag mijn cijfers omlaag gaan en kreeg faalangst – waarom lukt het me niet om mee te komen? Achteraf kwam ik erachter dat ik autisme heb, maar destijds dacht ik dat ik het gewoon niet kon.”

Onveilig gevoel

“Mijn ouders zagen hoe erg ik struggelde op school en moedigden me aan om een stapje terug te doen. Ik ging van tweetalig gymnasium naar tweetalig vwo. Vanaf dat moment begonnen oude vriendinnen me te pesten. Dat was heel kwetsend, omdat ik dacht dat ik ze kon vertrouwen. Opeens praatten ze op me neer en gooiden ze eten in mijn tas.”

“Ze maakten school zo’n nare plek voor me dat ik er steeds vaker voor koos om te spijbelen. Tot ik samen met mijn ouders tot de conclusie kwam dat ik beter naar een andere school kon overstappen.”

“Op mijn nieuwe school zette ik een masker op. Ik voelde me onveilig en ging me daarom precies zo gedragen als de meiden die mij hadden gepest. Daarnaast kreeg ik een relatie – een ongezonde, waarin vaak werd vreemdgegaan en hij me mishandelde. We gingen uit elkaar, maar hij bleef me opzoeken op school. Ik kon niet meer veilig naar de les.”

Anna werd jarenlang gepest: ‘Mijn nummer ging rond en onbekenden stuurden me de gemeenste dingen’Lees meer

Stoppen met school

“Ik zakte af naar de havo en bleef voor de tweede keer zitten. Je kunt je voorstellen dat mijn zelfbeeld heel negatief was. Ik voelde me dom, niet goed genoeg. Als puber legde ik alle verantwoordelijkheid bij mezelf, terwijl ik wist dat er veel externe dingen meespeelden in waarom het niet lukte.”

“Gelukkig hebben mijn ouders altijd achter me gestaan. Toen ik bleef zitten, had ik twee keuzes: óf ik doe nog een schooljaar en blijf me slecht voelen over mezelf, óf ik ga aan mezelf werken, met een psycholoog praten en een tussenjaar nemen. Ik koos als zeventienjarige voor de tweede optie en stopte met de middelbare school.”

Depressief

“In de periode die volgde deed ik, los van mijn gesprekken met psychologen, niets. Ik was thuis, lag in bed, blowde veel – dat hielp natuurlijk ook niet mee. Ik was mentaal helemaal op en heel depressief.”

“Maar de therapie hielp wel. Uiteindelijk ging het langzaam beter. Ik begon met werken achter de kassa bij de Plus. Dat gaf me weer wat structuur en een uitweg uit mijn eigen gedachten. Ik had werken gemist. Voor ik uitviel op school, had ik ook altijd een bijbaantje. Daar was ik alleen mee gestopt, omdat het mentaal niet meer ging.”

Nieuwe start

“Mensen denken vaak dat drop-outs lui zijn, maar niemand stopt met school omdat je er even geen zin in hebt. Er speelt altijd meer achter de schermen. Terwijl ik mijn shifts bij de Plus draaide, wist ik dat ik het leven anders wilde aanpakken. Ik wist alleen niet zo goed hoe. Toen kwam ik een advertentie tegen voor Dropout Resort. Ik dacht: waarom niet?”

“Toen ik hoorde dat ik mee mocht doen, ben ik meteen gestopt met blowen en begonnen met nadenken over de toekomst. Ik zag het programma als een nieuwe start. Mijn ouders hebben me toen ook geholpen met een appartement in een nieuwe stad vinden. Daar woon ik nu.”

‘Dropout Resort’

“Het programma was intens. Niet alleen het werken in de housekeeping of animatie was zwaar – er zijn ook constant camera’s. Je komt jezelf echt tegen in zo’n setting. Ik heb momenten gehad waarop ik heel boos werd. Dat is iets wat ik normaal niet snel ben, dus dat was confronterend.”

“Tegelijkertijd leerde ik omgaan met situaties, met mensen waar ik normaal niet mee zou optrekken, en ik merkte dat ik anders kon reageren. Het was pittig, maar ik kwam er sterker uit.”

De tekst gaat verder na de foto.

Werken met jongeren

“Na het programma is er veel veranderd. Mensen zeggen dat ik een ander mens ben: rustiger, meer zelfvertrouwen. Inmiddels heb ik trouwens veel fijne vrienden om me heen – daar ben ik dankbaar voor.”

“Ik werk nu fulltime in de sales, woon op mezelf – en ik voel me echt volwassen. Volgend schooljaar wil ik starten met een mbo 4 opleiding tot onderwijsassistente, en uiteindelijk wil ik docent worden in speciaal onderwijs of werken met jongeren die het moeilijk hebben. Ik wil iets teruggeven van wat ik zelf heb geleerd.”

Benieuwd naar Nova’s ervaringen op Curaçao? ‘Dropout Resort’ is te streamen via NPO Start.

Luna ging van vmbo-basis naar Geneeskunde: 'Wilde laten zien dat ik het wél kan'Lees meer