Quarterlife-crisis

Ben ik de enige die een mini mental breakdown kreeg op het moment dat ik 25 werd? Als ik de mensen om me heen mag geloven, gelukkig niet. Want even serieus: 25 jaar, oftewel een kwart eeuw. Dat klinkt ineens … oud.

En dan kickt de stress toch wel in. Hoe kan de tijd zo tering snel zijn gegaan? Je oudere vrienden zeggen ook altijd hetzelfde: ‘Je bent nog zó jong, doe normaal.’ Of: ‘Schat, wacht maar tot je dertig wordt.’ Oké, bedankt voor dit grandioze advies, maar het voelt wel héél volwassen. Ineens zit je dichter bij de dertig dan bij de twintig.

Op papier klopt het

Als je het van buitenaf bekijkt, lijkt er niks aan de hand. Ik ben 25 en heb een appartement in een chille buurt. M’n bureau is ook mijn eettafel en de bank is ook m’n logeerbed. Maar alsnog: ik heb iets. Ik heb een leuke vriend aan de haak geslagen. Een vette baan waar anderen jaloers op kunnen zijn en ook nog eens hele fijne vrienden. Nou, dat klinkt toch alsof ik de hoofdprijs heb gewonnen. Zoals we in Den Haag zeggen: je moet niet mauwen.

De kleine lettertjes

Maar nu even naar de realiteit. Dat appartement is wel klein en als ik groter wil wonen, gaat dat niet zomaar. Je kent het wel: je opent Funda en alles is te duur, te ver weg, of het is een bezemkast met ‘veel potentie’. En ja, dat maakt me angstig en geeft me een hele hoop stress. Vooral als ik dan weer op Instagram een post zie van iemand van de middelbare school die wel een huis kan kopen.

Ik heb een hele fijne vriend, maar ik kom ook uit een lange relatie. Ineens moet je jezelf weer leren kennen binnen iets nieuws, en dat is niet altijd even gezellig. Want alles voelt weer als de eerste keer, alleen nu met iemand anders. Best spannend.

En op m’n werk ben ik (destijds) ook niet meer helemaal op mijn plek. Ik doe wat ik moet doen, maar steeds vaker betrap ik mezelf op de vraag: wil ik dit de komende jaren écht blijven doen en maakt dit mij gelukkig? Natuurlijk kun je dan van baan wisselen, maar die zekerheid loslaten is fucking eng.

Dit klinkt allemaal ineens wel heel negatief, maar die fijne vrienden van me zijn nog steeds heel fijn. Thank God. 

Het plan in je hoofd werkt niet meer

Als je net twintig bent en je leven een beetje hebt uitgestippeld, kun je er heilig van overtuigd zijn dat je leven precies zo gaat lopen. En ik weet zeker dat iedere 25-plusser die dit leest precies snapt waar ik heen ga, want niks is minder waar. Dan ben je 25 en verandert alles weer: waar je woont, je werk, je relatie. Eigenlijk hoe comfortabel je bent in je leven. Maar ja, van comfortabel zijn ga je niet groeien.

Misschien is dat gewoon wat je voelt: verandering. De quarterlife-crisis is gewoon een soort software-update. Het is op een punt komen van groei. En is dat dan zo erg? Nee, ik denk het niet. Het is eng, spannend en onbekend, maar daar komen juist vaak de mooiste dingen uit. Ook al voelt het nu alsof je niet weet waar je moet beginnen. 

En misschien is dit een fijne reality check: twijfel betekent niet dat je faalt. Twijfel betekent meestal dat je het gewoon serieus neemt.

Een zin die mij hielp

Ik heb zelf vorig jaar ook in een onzekere periode gezeten. En geloof me als ik zeg dat het niet de eerste keer was. Ik moest een grote keuze maken die invloed zou hebben op mijn toekomstplaatje. Op hoe ik dacht dat mijn leven zou lopen.

Voor ik die keuze moest maken, kwam ik een poster tegen die ik heb gekocht en heb opgehangen. Er stond ‘What comes next will be marvelous’. Fred Again-fans snappen dit meteen. Die zin heeft mij geholpen elke keer dat ik bang was voor de toekomst. Misschien zijn dat wel de woorden waar elke 25-jarige bij moet leven: wees niet bang voor wat er nog gaat komen, maar vertrouw erop dat het geweldig zal worden.

Rhodé Kok: 'Na elk hoogtepunt denk ik: dit was het, nu zal het bergafwaarts gaan'Lees meer