Nog één keer naar het strand of lunchen op de Euromast. Stichting Ambulance Wens maakt het mogelijk voor mensen die niet lang meer te leven hebben. Content creator Melle Schram (22) is ambassadeur en legt deze laatste, kostbare momenten vast.
“Je ziet in die momenten waar het echt om draait – het puurste van het leven”, vertelt hij aan LINDA.meiden.
“Een half jaar geleden scrolde ik langs een post van de stichting. Ik kreeg meteen kippenvel en ben gaan rondneuzen wat ze precies deden. Het is bizar wat ze betekenen voor mensen.”
Stichting Ambulance Wens vervult laatste wensen van mensen die terminaal zijn. Nog één keer iemands ouderlijk huis bezoeken of een laatste keer uitwaaien op het strand. “Ik dacht: godver, hier wil ik aan bijdragen. Financieel kan ik niet veel betekenen, maar ik kan wel content voor de stichting maken. Ik stuurde ze een DM, om een keer koffie te doen en te kijken wat mogelijk was.”
“Ik mocht langskomen, vertelde wie ik was en wat ik mooi vond aan hun werk. Mijn idee was eerst gewoon om samen iets te maken – nog niet per se om ambassadeur te worden.”
“Er ontstond een plan, een online serie genaamd De Laatste Wens. Elke wens is zo anders; zo’n dag is heel heftig, maar ook mooi. Iemand maakt allerlei emoties mee. Het herinnert je aan wat echt belangrijk is. Dat wilde ik aan anderen laten zien. Toen de opzet voor de serie stond, ben ik door de stichting gevraagd om ambassadeur te worden.”
Mieks hart werkt maar voor 40 procent: 'Ik dacht dat ik beter zou worden, maar mijn ziekte is niet te voorspellen'
“De eerste keer dat ik een wens mocht opnemen, was bij Sjoukje. Een vrouw van 68 die door haar heup was gezakt en plotseling botkanker bleek te hebben. Ze werd opgenomen in een hospice, omdat haar botten ieder moment konden breken. Ze wilde nog een keer lunchen op de Euromast, met haar vriendinnen.”
“Ik had geen idee hoe ik me moest voorbereiden op zo’n dag. Je probeert zo veel mogelijk respect voor Sjoukje en haar dierbaren te hebben, maar ik wilde er ook geen zwaar en donker format van maken. Ik wil gewoon mezelf zijn – misschien maak ik soms een gekke opmerking. Dat maakt het echt. Ik heb heel veel met Sjoukje gelachen die dag.”
“Na de lunch keek ze naar het uitzicht. Ik stond naast haar en vroeg waar ze naar keek. ‘Naar de brug’, zei ze. Drie weken geleden had ze de bruggen in Spanje en Denemarken nog verkend. Toen had ze nog geen idee dat dit zou gebeuren. Ze keek naar het uitzicht en zei: ‘Ja, nu is het op.’ We brachten haar thuis en ik nam afscheid. ‘Sjoukje, je bent fantastisch. Dankjewel voor vandaag.'”
De tekst gaat verder na de foto.
“De tweede keer dat ik mee mocht met een wens, viel me erg zwaar. André (64) had al vijftien jaar een hersentumor en wilde nog één keer koffie drinken bij het koffiehuis waar hij zijn hele leven kwam.”
“Toen we hem ophaalden, zag ik matjes op de grond liggen. Zijn hele gezin sliep al een week bij hem thuis. De brandweer kwam met zes man om André van de zesde verdieping naar beneden te brengen. Bij het koffiehuis stonden vrienden en familie klaar. Het was eigenlijk een soort begrafenis, maar André leefde nog. Iedereen kwam hem nog één keer knuffelen.”
“De tumor tastte zijn zenuwstelsel aan; hij kon van lachen naar huilen schieten. Toch bleef zijn humor zichtbaar. Hij was een scherpe advocaat geweest, vertelde zijn familie me. Toen ik naar zijn gezicht keek, zag ik verdriet en onmacht. Ik kreeg het even zwart voor mijn ogen. Wat gebeurt hier eigenlijk?”
Myrthe: 'Huis kopen? Dat mag ik niet omdat ik 'ongeneeslijk' ben'
“Ik raakte in paniek. Je wordt keihard geconfronteerd met de dood. Ik ging doemdenken, omdat ik zelf in het verleden ook een tumor heb gehad en het bij André was teruggekomen. Best een gevaarlijke cocktail om daarmee geconfronteerd te worden als je zelf al wat hypochonder bent aangelegd.”
“Gelukkig werd ik meteen gerustgesteld door de stichting. Ze benadrukten dat dit niet mijn lasten zijn. Ik creëer een mooie dag voor iemand – dat is alles waar ik op kan focussen.”
“Wel zetten deze ervaringen alles voor me in perspectief. Ik kan snel piekeren over kleine dingen. Nu zie ik dat dat vaak nergens op slaat. Soms is het lastig om dankbaar te zijn, maar meegaan met wensen is een soort sneltrein aan lessen over wat wel en niet belangrijk is.”
“Mijn doel is om een keer per maand een wens vast te leggen. Dit is niet iets wat je iedere week kan doen, dat zou te heftig zijn. Ik wil er met rust en focus aan werken. Anders wordt het lopende-bandwerk. Dat vind ik niet kunnen bij zo’n belangrijk moment.”
“Het voelt als een eer dat mensen mij toelaten in hun laatste fase. Dat iemand die doodziek is jou accepteert met een camera – dat is een grote stap. Daarom stuur ik altijd zo snel mogelijk beelden van de dag naar de persoon zelf, zodat ze hun wens nog een keer kunnen herbeleven. Want gek genoeg; als die wens is afgelopen, gaan ze hun laatste dagen in. Je maakt echt het puurste van het leven mee.”
Maud (33) is ongeneeslijk ziek en kiest voor euthanasie: 'Over 16 dagen ben ik er niet meer'
Anne Schiphof (25) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
