Wereldwijf Astrid: Een hysterisch kinderfeestje in Marokko

12.04.2016 | 11:02 UUR |

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik samen met mijn zoon en dochter ons eerste Marokkaanse verjaardagfeestje bezocht. Maar die eerste keer ben ik nooit meer vergeten.

Daar stond ik, met twee kleuters aan de hand in de deuropening van een grote zaal.

Overdonderd door het lawaai
Mijn zoon zal net vijf geweest zijn en mijn dochter drie jaar. In het midden van de ruimte stond een gigantisch springkussen in de vorm van een kasteel, met drie glijbanen. De machine die zorgde dat het geheel niet als een grote pudding in zou storten, maakte een enorme herrie. Mijn kleine man stond bedremmeld te kijken en maakte eigenlijk het liefst rechtsomkeert, mijn dochter kneep nog even extra in mijn hand. Ik keek mijn ogen uit. Ik zag een popcornmachine, een dame die de kinderen kon schminken en een heuse dj die keiharde muziek draaide en samen met zijn assistent allerlei spelletjes deed met de kinderen. Mijn zoontje drukte zijn handen op zijn oren tegen het lawaai. Hij weigerde ook maar een voet over de drempel te zetten.

Clowns op stelten
Net toen we dachten dat wij aan al het vermaak gewend waren, kwamen er ook nog steltlopers binnen, uitgedost als clowns. Clowns zijn voor de meeste kinderen al angstaanjagend, laat staan als ze op twee meter lange stokken lopen. Intussen probeerde de dj mijn zoon de dansvloer op te trekken voor een dansspelletje. De blik in zijn ogen vergeet ik nooit meer. Hij wilde maar één ding: naar huis. Gelukkig begon zijn zusje al een beetje bij te komen, ze wilde wel geschminkt worden. Vanuit mijn ooghoek zag ik een aantal bekende gezichten van het schoolplein zitten en ik besloot me bij hen te voegen. Kreeg ik meteen mooi de kans om de kinderen op mijn gemak te bewonderen, want ze zagen er allemaal prachtig uit. Alle meisjes in jurkjes met strikjes en bijpassende schoenen en de jongens in nette broek en overhemd.

Eindeloos feest
Na verloop van tijd vond ik dat wij met goed fatsoen de verjaardag wel konden verlaten. Het was inmiddels al drie uur geweest en wij waren er al vanaf twaalf uur. Ik vroeg mij af wat de ouders van de jarige job, die vijf werd, op bijvoorbeeld de tiende verjaardag van hun dochter zouden gaan doen. Ze hadden de lat in ieder geval hoog gelegd. Het was een feest dat geen enkele vijfjarige snel zou vergeten.

Voor de taart naar huis
Mijn zoon ondernam inmiddels dappere pogingen om op het springkussen te klimmen, maar verloor het elke keer van een aantal wildebrassen die een paar koppen groter waren dan hij. Hij gaf het op en wilde nu echt naar huis. Dat was bijzonder, want voor hem is het hoogtepunt van elke verjaardag de grote taart met kaarsjes. Helaas is de traditie in Marokko om de taart pas op het einde van het feest binnen te brengen en wie weet hoelang dat nog ging duren.

Bijkomen op de bank
Van de andere moeders hoorde ik dat de taart een waar kunstwerk was. Een gevaarte van drie verdiepingen met een prachtige prinsessenversiering, een pronkstuk van één van de bekendste banketbakkers uit de stad. Maar tegen de tijd dat de kaarsjes eindelijk uitgeblazen werden, zaten mijn kinderen en ik alweer heerlijk thuis op de bank en zat papa met zijn oren te klapperen van al onze verhalen. Daarna was het even stil en keek mijn zoon mij doordringend aan: “Mam, op mijn verjaardag wil ik geen clowns, muziek en dj’s.” Ik kon hem alleen maar heel opgelucht aankijken.