Visitekaartjes
Ik word hartelijk onthaald, de dames omhelzen me, maken grapjes en zetten gelijk drie gerechten voor mijn neus. ‘Have you tried this already?’, ‘Where are you from?’ en, ‘It is so nice that you are here’. Op één na, naast mij, dragen alle vrouwen een khimar. In alle kleuren.  We delen visitekaartjes uit en ik word er stil van. Hier zitten vrouwen die een phd hebben of professor zijn op universiteiten in de Philipijnen, Maleisië en Indonesië. Ze werken fulltime en doen onderzoek naar hoe het onderwijs verbeterd kan worden in deze landen. Zit ik daar met alleen maar mijn Masters.

Karaoke
Het eten blijft komen en achter ons horen we af en toe de mannen lachen. Mijn gastheer kijkt soms of ik me vermaak. Ik proef kokosnoot met durian (niet lekker) en ik geniet. Tot het boek met liedjes voorbij komt. Men verwacht dat ik de volgende ben die de microfoon pakt om een liedje te zingen. Ik hoef het niet te laten vanwege mijn gebrek aan zangtalent, daar maalt niemand om.

‘Net’ te laat
Zo langzaam mogelijk sla ik de pagina’s om. Stiekem wil ik graag, maar ik durf niet. Op het moment dat ik al mijn moed verzameld heb, staat iedereen op  om naar het hotel te gaan. Hè, wat jammer nou… Morgen is de grote dag. Ik verheug me er op en bereid nog even mijn presentatie voor over nieuwe didactische visies op leren en onderwijzen.