Mammie, mammie
Haar zoontje Kyle (3) is ook aanwezig op het V&A Waterfront in Kaapstad, en haar man Darren, ook een zeiler. Kyle en Darren reizen met het vliegtuig voor me uit. Als ik aan kom varen, dan zijn ze er al en dan roept Kyle vanaf de kade: mammie, mammie.

Ik denk aan de dag dat ik ze weer zie
Of het moeilijk is, zo lang weg van haar man en zoontje? Ik concentreer me op de aankomst. Natuurlijk is het zwaar om weg te zijn, maar daar denk ik niet aan: ik denk aan de dag dat ik ze weer zie. Dat helpt. En ik heb een ontzettend leuke nanny. Er zijn drie vrouwen aan boord met kinderen en die kunnen het allemaal heel goed met elkaar vinden. Als zij hun kinderen weer zien op één van onze stops dan vallen ze elkaar in de armen.

Spaghetti bolognese
Dat ze niet kan douchen, dat wist ik al. En vier uur op, vier uur af: en dan in het nog warme bed van een ander kruipen, dat had ik ook al ergens gelezen. Maar ik ben zo verschrikkelijk benieuwd wat de vrouwen nou eten aan boord? We hebben twee grote kookpotten. Daar gaat een soort poeder in, met water, even koken en dan heb je spaghetti bolognese. Of curry. Of chili con carne. Althans, daar smaakt het naar. 

Bammetje Hollandse kaas
Ze verbruikt in 24 uur 6000 calorieën: En dat moet je er dan allemaal weer aan eten. Met astronautenvoer en mueslirepen. Het cadeautje is de chocoladereep. Één voor elke dag. Wat ze het allerliefst zou eten als ze van de boot af komt: Een bruine bam met Hollandse kaas. Maar jammer genoeg heb ik die hier nog niet gezien, lacht ze.

Geen wind is het zwaarst
Wij leken denken misschien dat het één en al spanning en sensatie, metershoge golven en bikkelen is. Dat is het ook: Maar er zijn ook dagen dat er geen zuchtje wind staat. Dat het lijkt alsof je achteruit gaat. Dat is mentaal veel zwaarder dan wanneer je druk bezig bent. We moeten dan echt vechten voor elke meter die de boot maakt.

Op het podium
Team SCA haalde net voor de finish nog Team MAPFRE in en kwam als zesde binnen na de eerste etappe. Maar afgelopen zaterdag heeft ze als derde op het podium gestaan na een race in de buurt van Kaapstad. Dat voelde zo goed. De omstandigheden waren heel moeilijk. Maar we werden derde. Dat is een goeie opsteker. We gaan ervoor woensdag.

N.b.
Dit gesprek (na een half uur werden we onderbroken, omdat we veel te veel zaten te lullen) deden we voor de camera, zittend in de haven, de Tafelberg op de achtergrond. Het filmpje volgt later deze week. Maar het waaide keihard, dus onze microfoontjes volstonden niet. Daarom heeft de geluidsman met zo’n opgevoerde cavia (een geluidshengel) op de grond gelegen. Als ik wat nerveus overkom op de video, dan is dat mede omdat ik het idee had dat die leuke geluidsman de hele tijd naar mijn geslipperde voeten (niet bepaald mijn visitekaartjes) zat te kijken.