Boek: hysterische rijkdom in de New Yorkse Upper East Side

05.06.2015 | 11:38 UUR |

Met stijgende verbazing (en toch ook weer niet) las ik deze week in de New York Times een stuk over het dinsdag gepubliceerde boek ‘Primates of Park Avenue’ van de antropologe Wednesday Martin.

Martin (foto hierboven) beschrijft de wereld van de glam S.A.H.M (Stay at Home Moms) in deze superrijke buurt, waar de rijkste 0,01 procent van Amerika woont.

Robots in killer heels
Ook al is er kritiek op het boek – het zou te generaliserend zijn en er staan klinklare onwaarheden in – ik moet zeggen dat ik het wel herken. Als je door de Upper East in New York City wandelt, met name rond lunchtijd, zie je inderdaad hyperdunne blonde vrouwen in strakgesneden pakjes. Allemaal met een Hermes Birkin bag en killer heels (overigens heb ik gelezen dat deze vrouwen hun voeten verdoven om er de hele dag op te kunnen lopen) lunchtentjes in- en uitkomen (Nello is de hotspot). De nagel- en kapsalons zitten iedere dag bommetjevol en in Central Park lopen de nanny’s met buggy’s van speeltuin naar dierentuin naar playdate.

The wife bonus
Het boek beschrijft hoe kinderen worden bedolven onder de activiteiten die hun ontwikkeling zouden verrijken. Tutors, eetcoaches, speelcoaches, muzieklessen, sportklassen: het kan allemaal al voor kinderen vanaf drie maanden. De privéscholen waar ze in de zwarte SUV’s naar toe worden gebracht, kosten minsten 35.000 dollar per kind per jaar en het is een nieuw statussymbool om vier, vijf of zes kinderen te hebben, want wie kan dat nou betalen? Het schijnt zelfs bon ton te zijn om een ‘bonus’ van je man te krijgen als je als moeder je kinderen op een ‘hoger’ level brengt. Bovendien is het belangrijk je kinderen te krijgen in oktober of november, want dan zijn ze altijd de oudste van de klas en dus het slimste, sterkste, beste in sport enzovoort. En dat is weer goed voor de collegebeurzen later.

Arme hardwerkende rijke vrouwen…
Denk nou niet dat het niet hard werken is voor deze vrouwen. De competitieve en de veeleisende omgeving zorgen ervoor dat de druk om te presteren zeer hoog is. En zo zitten de (meestal hoogopgeleide eerste en tweede vrouwen) in allerlei liefdadigheidsclubs, schoolbesturen (altijd een level lager dan hun mannen) en andere vrijwilligersorganisaties om hun netwerk op peil te houden en hun mannen tevreden te laten zijn met hun trophy-wife.

On top of the food chain
Ondertussen zijn deze bevoorrechte vrouwen zeer afhankelijk van hun welgestelde (meestal in finance) werkende mannen en is de angst om ingeruild te worden voor een jonger exemplaar niet eens zo irreëel. Dus spenderen ze tienduizenden dollars aan hun lijf, nagels, gezicht en kapsel en slikken veel vrouwen anti-depressiva en slaappillen. De competitie is immers groot en staying in shape en on top of the foodchain is de number one prioriteit.

Enrichment in de Suburbs
Maar wat herken ik er nu zelf van, wonend in de rijke suburbs van New York City? Nou, toch heel wat. Ik sprak een vriendinnetje dat op school de talentenjacht hielp organiseren. Het is ten strengste verboden om alcohol mee te nemen, dus nemen alle vrouwen stiekem een koffiemok met wijn of sterke drank mee. Iedere vrouw met geld is hier bovendien ook superdun, verslaafd aan sport en altijd tiptop verzorgd. Ikzelf word ook weleens gek van wat mijn kinderen allemaal zouden ‘moeten’ om alles bij te houden. Ook in de suburbs worden kinderen doodgegooid met bijles en enrichment-classes. En alles kost een godsvermogen.

Extreme rijkdom maakt gek en niet gelukkig, dat is wel duidelijk wat mij betreft. En nu gauw dat boek bestellen.