Family first
Familie is belangrijker dan vrienden, he mam? zegt mijn achtjarige zoon bij thuiskomst in Sydney, na onze voorjaarsvakantie in Nederland. Het maakt niet uit of je drie weken of drie maanden in Nederland bent, als je vertrekt wordt de pijn van het gemis niet minder. Hij spreekt soms als een oude wijze man. Hij zegt wat ik denk. Drie avonden lang ligt hij ’s avonds in zijn eigen bed te huilen. Ik heb zijn favoriete vakantie foto uitgeprint en naast zijn bed gehangen. Dat is fijn mam, maar ik moet er niet te lang naar kijken want word ik weer verdrietig. Twee weken geleden zag ik mijn moeder voor het laatst op Schiphol. Ik krijg nog buikpijn als ik er aan denk want uiteraard is het family first als het er op aan komt. Toch zijn we weer vertrokken. We hebben hier ook een thuis.

Wereld-Mum
Mijn kinderen noemen mij de beste moeder, maar dat is natuurlijk niet waar. Míjn moeder is de beste, al een halve eeuw lang. Ze is trouw, eerlijk, bescheiden en heel slim. Ze luistert wanneer anderen praten en geeft wijze raad. Ze reist met Koningsdag van Den Bosch naar Amsterdam om met ons op de vrijmarkt te staan. Ze houdt je hand vast als je het nodig hebt. Ze maakt soep die mijn kinderen wél lusten. Ze heeft het geduld waar engelen alleen van kunnen dromen. Nooit lijkt iets teveel zelfs als de hele invasie kleinkinderen het huis inneemt. Zij is mijn grote voorbeeld bij het opvoeden van drie kinderen. Ze is de liefste vrouw van allemaal. Ik heb dit jaar geen plantenhanger gemaakt en ook geen versje geleerd of een ontbijtservice besteld. Ze verdient meer: Als wereldwijf wil haar hierbij officieel uitroepen tot ‘Wereld-Mum’. Want dat is ze.