“De bordjes stonden alleen aan de rechterkant van het strand, dus ik dacht dat pootje baden aan de linkerkant geen kwaad kon. Ik liep de zee in en na ongeveer vijf meter stapte ik in een kuil. Ik voelde iets stekeligs en dacht eerst dat het een stukje schelp was. Ik liep de zee uit en voelde opeens een intense pijn in mijn rechtervoet. Omdat ik bijna niet meer op mijn voet kon staan, liep ik strompelend terug naar mijn gezin. Daar aangekomen zag ik pas de dertig stekels die in mijn voet zaten. Mijn vrouw raadde me aan naar de dokter van het hotel te gaan zodat de stekels uit mijn voet konden worden gehaald.”

Lees ook
Judiths vakantieleed: ‘Ik verloor alle kracht in mijn armen en zakte naar de bodem’

Gillende sirenes

“Toen de dokter mijn voet zag, raakte hij in paniek. Ik verstond weinig van wat hij zei vanwege zijn gebrekkige Engels. Het enige wat ik verstond was: “Hospital, hospital now!” Voordat ik het wist, stond er een ambulance met gillende sirenes voor de hotelingang. Niemand van het ambulancepersoneel sprak Engels, dus ik snapte niet waarom ik voor zoiets kleins naar het ziekenhuis moest.

Na een half uur durende rit kwamen we aan bij het ziekenhuis en werd ik een operatiekamer ingereden. Paniekerig riep de arts: “Surgery, you can lose your foot!’ Op dat moment raakte ik ook in paniek. Ik was in m’n eentje in een buitenlands ziekenhuis waar ik de taal niet sprak en ik kon mijn voet verliezen.”

Stekels

“Mijn voet werd verdoofd en de arts trok alle dertig stekels uit mijn voet. Later werd ik in een andere kamer aan het infuus gelegd en kon ik eindelijk mijn vrouw op de hoogte stellen van wat er was gebeurd. Blijkbaar zit er in de stekels van een zee-egel gif en waren alle dokters daarom zo hysterisch over mijn voet. Diezelfde avond werd ik weer naar mijn hotel gebracht en kon ik gelukkig mijn vakantie voortzetten.”