Japan
Tiziana, junior producer in Amsterdam, is al van jongs af aan gefascineerd door Japan. Op haar achttiende woont ze drie maanden in Tokio, waar ze verslingerd raakt aan het eten, de mensen en de cultuur. Als ze twee jaar geleden ontdekt dat er jaarlijks een vrouwenmarathon in Nagoya plaatsvindt, weet ze: “Die moet ik ooit in mijn leven rennen.”

Vrouwenmarathon
Aangezien er ieder jaar maar drieduizend buitenlandse deelnemers worden geselecteerd, lukt het Tiziana maar niet om een startbewijs te bemachtigen. Totdat ze in 2016 iemand van Nike tegen het lijf loopt aan wie ze haar droom vertelt. “Nike is één van de hoofdsponsors van die marathon en die man kon wel even een belletje plegen.” In december hoort Tiziana dat het gelukt is een startbewijs te bemachtigen. “Toen dacht ik wel even: oke, shit. Ik en m’n grote bek ook altijd.”

Slechte voorbereiding
Tiziana heeft nog maar twee maanden om te trainen en hoewel ze een ervaren renner is, is dat wel heel kort. “Bovendien was het de bedoeling dat ik geen alcohol zou drinken, gezond zou eten en genoeg zou slapen. Maarja, het was december, al die feestdagen en ik ging nog (après-)skiën. Ik heb het écht geprobeerd, dat gezond eten enzo, maar het is me niet gelukt. Ik was denk ik de slechts voorbereide marathonloper aller tijden.”

Lees ook
3 x deze bijzondere marathons wil je allemaal rennen (al dan niet strompelen)

Bijzondere sfeer
Wat volgt zijn slapeloze nachten. “Toen ik donderdag in Tokio aankwam had ik letterlijk een jetlag van hier tot Tokio. En ik was zó nerveus. Alleen de nacht voor de marathon heb ik wel prima geslapen, maar de dagen daarvoor was rampzalig.” Toch weet Tiziana het de grote dag tot de 34 kilometer aardig goed vol te houden. “De sfeer was heel bijzonder. Je rent in een zee van kleine Aziatische vrouwen. Totaal anders dan een marathon waaraan ook mannen meedoen. Daar voel je de strijd, het testosteron. Bij deze marathon heerste een veel relaxtere sfeer. Be happy and do your best, dat was een beetje de vibe.”

Emotionele bui
Langs de kant staan honderden toeschouwers Japanse kreten naar haar te roepen, maar dat voorkomt niet dat Tiziana na 38 kilometer instort. “Ik had het idee dat ik geen stap meer kon zetten. Het is zo fucking mentaal. Ik voelde m’n benen niet meer, m’n legging was aan het schuren, maar ik wilde niet stoppen, want dat gaat ten koste van je tijd. Ik belandde in een hele rare emotionele bui, maar huilen en rennen gaat niet echt samen, dus ik ging half hikkend die laatste kilometers door. Er leek geen eind aan te komen.”

Jankend
Haar vriend, die twee kilometer voor de finish op haar staat te wachten, geeft haar een laatste boost. “Ik kwam echt jankend de finish over, maar man, wat was het een top ervaring.” Een eens-en-nooit-weer-ervaring? “Nou ja, hoewel ik gisteren de trap niet meer kon oplopen en dacht nooit meer een hardloopstap te zetten, denk ik inmiddels alweer aan de Tokio-marathon in 2020 omdat de Olympische Spelen dan zijn. Zo van: als ik me dan écht goed voorbereid, haha. Maar goed, nu eerst heel veel chillen en sashimi eten.”