De wereld zien
“Ik was een jaar of veertien toen ik mijn ouders vertelde dat ik graag wat van de wereld wilde zien. Dat gevoel is eigenlijk nooit meer weggegaan. Op mijn achttiende verjaardag informeerde ik dan ook op mijn school of ik nog leerplichtig was. Dat was ik niet, dus ik ben gelijk die dag gestopt en nooit meer teruggegaan.”

Negen maanden
“Een aantal maanden later begon ik aan mijn grote reis. Weg van de wereld waar ik voor mijn gevoel opgesloten was en niet werd begrepen. Ik ben in totaal een maand of negen weggeweest. Kaapstad (Zuid-Afrika), Thailand, Laos, Vietnam, Maleisië, Indonesië, Australië, Filipijnen, Cambodja, Singapore, Sri Lanka en de Malediven.”

Niet lekker
“Tijdens de reis zat ik op een gegeven moment in de bus van Singapore naar Maleisië. Het was een reis van vijf uur en halverwege stopten we voor een pauze bij een groot busstation. Ik liep richting de wc en ik zag een oudere vrouw uit een hokje komen. In het Maleisisch zei ze tegen een andere lokale vrouw dat ze zich niet lekker voelde. Ik dacht, er voelen zich wel vaker mensen niet lekker na een busreis, dus ik liep door. Wel hield ik haar nog in de gaten.”

EHBO
“Na een kleine vijf minuten stonden er al wat lokale mensen om haar heen en niet veel later legden ze haar op de grond. Ik wist van mijn (inmiddels ex)-vriendje dat ze daar vrij weinig weten van EHBO. Ik wilde het even aankijken, totdat ik zag dat ze aan het overgeven was en mensen haar op haar buik lieten liggen. Ik liep erheen en heb ze gezegd dat ze haar op haar zij moesten leggen of dat er iemand achter moest gaan zitten. Ze wisten niet goed hoe ze dit moesten aanpakken, dus deed ik het zelf.”

Schuim en bloed
“Ik ben achter haar gaan zitten, met mijn benen omhoog en heb haar tegen mijn onderbenen aan gelegd. Met mijn linkerhand hield ik de polsslag in de gaten en met mijn rechterhand hield ik haar hoofd vast. Ze was redelijk rustig en er gebeurde niet veel, totdat ze opeens begon te schuimbekken en bloed braakte. Ik wist niet wat dat betekende en wist op dat moment ook niet meer wat ik verder kon doen.”

Haar dochter
“De vrouwen hadden de ambulance al gebeld, maar het duurde een poos voor ze er waren, omdat we zo afgelegen zaten. Ze kwamen daardoor te laat. Na nog eens vijf minuten ging haar hartslag steeds langzamer en stopte het uiteindelijk. Ik heb nog even gewacht om zeker te weten of ze echt dood was. Ik heb de vrouw daarna netjes neergelegd en aan haar dochtertje uitgelegd dat haar mama er niet meer was. Ik heb haar een kus op haar voorhoofd gegeven en ben weggelopen. Ik ben in de bus gaan zitten en ik belde mijn vader. Ik barstte in tranen uit. De bus vertrok en zodra we op de grote weg zaten, kwam de ambulance eraan.”

Nuchter
“Ik ben teruggegaan naar de hoofdstad waar een reisvriendinnetje me opwachtte. De dag erna ben ik naar Sri Lanka gevlogen en heb ik mijn reis voortgezet. Ik ben een redelijk nuchter persoon en kan wel bedenken dat de dood bij het leven hoort. Toch denk ik nog wel eens terug aan die dag. Dan vraag ik me af of ik haar nog had kunnen redden. Gelukkig heeft een vriendin die in het ziekenhuis werkt me redelijk gerust weten te stellen. Ik had niet meer kunnen betekenen, maar dat vind ik soms best lastig.”

Lees ook
Madelijne ontdekt pas op het vliegveld dat er iets mis is met haar reispapieren

OPROEP
Heb jij ook ooit iets vervelends tijdens je vakantie beleefd en wil jij jouw verhaal met ons delen? Beschrijf dan in vierhonderd woorden (het liefst met naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s) jouw vakantieleed. Mail je verhaal naar nieuws@lindanieuws.nl.