‘Wat kan er misgaan?’
Danja: “Op 17 juli gingen we op vakantie naar Maleisië. Het moment van vertrek blijft voor mij altijd even lastig. Op het moment suprême blijf ik vanwege de spanning het liefste thuis. Mijn vriend probeerde mij te kalmeren: ‘Wat kon er nou misgaan?'”

Geen gordel
“Na twee nachten in Cameron Highlands gingen we met een grote touringbus naar onze volgende bestemming, Penang. De busrit zou vier uur duren en we zouden een afdaling maken langs een berg naar beneden. Laurens en ik kwamen als eerste de bus binnen. We waren enthousiast over de grootte van de stoelen en besloten voorin te gaan zitten achter de buschauffeur zodat we veel beenruimte hadden en van het uitzicht konden genieten. Ik wilde toen mijn gordel omdoen maar deze ontbrak. Vreemd.”

‘Nee, nee, nee’
“Tijdens de rit hield ik mijn ogen lekker dicht en doezelde een beetje weg. Maar ik kon niet echt in slaap komen, omdat mijn hoofd alle kanten op gegooid werd. De buschauffeur reed erg hard en roekeloos. Anderhalf uur na ons vertrek werd ik opgeschrikt door paniek in de bus. Op datzelfde moment hoor ik de onderkant van de bus over de grond schrapen en zag ik voor mij dat de bus begon te kantelen. Het enige wat ik kon denken was: ‘Nee, nee, nee.’ We kwamen aan de rechterkant van de weg te liggen.”

In shock
“Het volgende moment schopte een Duits meisje aan de andere kant van het gangpad een raam uit de bus, waardoor we de bus uit konden komen. Ik was totaal in shock en voelde dat mijn hoofd begon op te zwellen. Overal liepen mensen die vroegen of ze kunnen helpen. Langs de kant van de weg haal ik bij Laurens glas uit zijn arm.”

Hoofd vol watten
“De ambulance arriveerde na ongeveer twintig minuten. Ik vroeg om een icepack, mijn hoofd voelde alsof het was volgepropt met watten. Die was er niet en ik werd amper aangekeken. Later mocht ik voorin de ambulance plaatsnemen tussen twee ambulancebroeders in, weer zonder gordel.”

Elke maand raak
“Bij aankomst in het ziekenhuis in Ipoh werd mijn oog bekeken en bleek na het schoonmaken dat mijn halve ooglid eraf lag. Gelukkig was er geen schade aan het oog. De plastisch chirurg hechtte mijn oog en Laurens zijn wonden werden geplakt. De hele groep werd opgevangen in een een ziekenhuiskamer waar iedereen nagekeken werd. Er werd gelukkig goed voor ons gezorgd. Later vertelden doktoren ons dat een ongeluk zoals dat van ons iedere maand voorkomt.”

Het bericht in de krant
“Later lezen we in het hotel in de krant het verhaal over een busongeluk een maand eerder. Hierbij waren twintig mensen omgekomen. De bus lag er precies hetzelfde bij als onze bus. De doktoren hadden dus gelijk, we waren zeker niet de eerste die dit overkwam.”

Horrorsituatie
“De volgende dagen zijn gevuld met gemengde emoties. Het gevoel dat we blij mogen zijn dat we nog leven overheerst. Het had zo anders kunnen aflopen. Op het mooie eiland Langkawi hebben we onze vakantie weer opgepakt en genoten van de mooie omgeving. Ik heb direct een grotere zonnebril gekocht om mijn verwondingen te verbergen en om te voorkomen dat vakantiefoto’s verpest zouden worden. De vakantiefoto’s op Facebook verbergen de horrorsituatie waarin we beland zijn geraakt.”

‘Stap uit’
“Als ik terugkijk op de hele gebeurtenis ben ik vooral boos op de buschauffeur. Direct na het ongeluk liep hij weg en hielp niemand de bus uit te komen of bij het verzorgen van verwondingen. Hij was vooral bezig met de minimale verwonding op zijn arm. Terwijl mijn oog gehecht werd, was hij in de operatiekamer aanwezig om ook geholpen te worden. Ook op het politiebureau kwamen we hem weer tegen. Geen enkele keer toonde hij interesse. Later hoorde we dat de man pas negen dagen voor de busmaatschappij werkte. Door dit verhaal te delen wil ik andere Nederlanders waarschuwen voor het roekeloze rijgedrag van chauffeurs rondom Cameron Highlands. Stap vooral uit als je je niet veilig voelt in een bus.”

Lees ook: Jip kreeg last van vliegangst en durfde niet meer op vakantie

OPROEP
Heb jij ook ooit iets vervelends tijdens je vakantie beleefd en wil jij jouw verhaal met ons delen? Beschrijf dan in vierhonderd woorden (het liefst met naam, leeftijd en foto’s) jouw vakantieleed. Mail je verhaal naar internet@moodformagazines.nl.