Kos
“Op 16 juli begon onze achtdaagse vakantie op het Griekse eiland Kos. Bij het hotel aangekomen hadden we al een tegenvaller: de kamer was oud, klein en vies. Gelukkig kregen we op dag vier een betere kamer. Die avond ontmoetten we twee leuke Nederlandse meiden in de uitgaansstraat van het eiland. Het was heel gezellig tot ik plotseling van de barkruk viel. Er was een aardbeving en we moesten zo snel mogelijk weg. Er was veel paniek en geschreeuw terwijl we de straat uit renden.”

Alisa en haar vriendin op de avond van de aardbeving.

Aardbeving
“Ik zag dat er gebouwen waren ingezakt en mensen onder het puin lagen. Toen het water zich terugtrok en omhoog kwam werd ik écht bang. Er zou misschien een tsunami komen. Omdat ik mijn been had bezeerd én nog hakken aanhad, ging rennen niet goed, dus ging ik op blote voeten verder. Onderweg kwamen we jongens tegen. Eén van hen tilde me op, een ander pakte ijsjes van de straat die uit een winkel waren gerold. Met de ijsjes en zijn t-shirt maakt hij een ijspack voor mijn been. Rond 02.00 uur vonden we een open plek. Er waren nog steeds naschokken. Slapen deden we niet, we waren alert en bang.”

Badslippers
“Toen het licht was, gingen we op zoek naar ons hotel. Ondanks dat er twee doden en veel zwaargewonden waren gevallen, ging het leven op Kos door alsof er niks gebeurd was. Onderweg kreeg ik van een lokale vrouw badslippers, omdat ze het niet verantwoord vond dat ik op blote voeten liep. Toen werd ik emotioneel; ik was haar zo dankbaar.”

De aardbeving had een grote ravage aangericht.

Buiten slapen
“Onze kamer was een bende. Er lagen glasscherven, de tv was van de muur gevallen en de magnetron lag door de kamer. We pakten onze koffer en gingen zo snel mogelijk weer weg.” Het was niet mogelijk om een vlucht eerder te pakken, hoe graag we dit ook wilden. Dus moesten we nog vier dagen op Kos blijven. De reisorganisatie liet niks van zich horen waardoor we met veertig mensen op het strand sliepen. We lagen onder een badlaken, met onze handtas stevig vast en waren zó bang. Die dagen was ons motto: ‘Pluk de dag, voor je het weet is dit de laatste.'”

Door de aardbeving moesten meer dan veertig mensen op het strand slapen.

Thuis
“Na deze angstige week was ik heel blij toen ik weer thuis was. De eerste nacht had ik een heftige nachtmerrie met huilbuien, maar later die week ging het al beter. Nu, ruim een maand later, heb ik gelukkig nergens last meer van.”

Heb jij ook ooit iets vervelends tijdens je vakantie beleefd en wil jij jouw verhaal met ons delen? Beschrijf dan in vierhonderd woorden (het liefst met naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s) jouw vakantieleed. Mail je verhaal naar: rubrieken@lindanieuws.nl.