Het was begin 2003 en ik zat op de dansacademie. Bij wijze van stage deden we in wisselbeurten ervaring op als koffermeisje bij Miljoenenjacht. Het was een goede les in stilstaan en lief lachen – twee absolute basisvaardigheden voor iedere danseres. Als je daar dan ook nog eens een gouden koffertje bij vast kon houden, lag de wereld aan je voeten. Hoopten we.

We leerden ook supergoed wachten. We hingen de hele dag rond in de studio. Volgens mij aten we gewoon chips enzo, want de #fitgirl bestond nog niet. YouTube bestond trouwens ook nog niet, anders had ik hier natuurlijk een filmpje gedeeld waarin ik de trap af kom. Op de dagen dat ik aan de beurt was, had ik koffertje nummer zeven en stond ik vooraan. Ik had nogal moeite om die glimlach op m’n gezicht houden. Je moet dat niet onderschatten.

De styling was destijds nog niet zo modern. We zagen eruit als wat ik niet anders kan omschrijven dan ‘sexy robots met een missie’. We droegen een wit jasje en een bijpassend rokje van materiaal waarmee je niet te dicht bij een kaars moest gaan staan. In dat pakje ontstond als vanzelf een subtropisch klimaat – helemaal met de studiolampen erop. Als klap op de vuurpijl kregen we een gouden pruik op ons hoofd. Ik ben blij voor die meisjes dat ze tegenwoordig wel gewoon zichzelf mogen zijn.

Wat ik me ook nog goed kan herinneren zijn de gouden knielaarzen die we droegen. Daar viel niet op te lopen. Maar we moesten een behoorlijk eind door de studio’s banjeren om onze gouden koffertjes op te halen bij de notaris. (Die zit daar dus écht, in een apart kamertje.) Dat deden we op onze pantyvoeten. Het moet er onwerkelijk uitgezien hebben: 26 marcherende robotjes met in hun ene hand een gouden koffer, en in de andere een paar matchende laarzen.

Ik vrees dat ik geen bijster getalenteerd koffermeisje was. Ik kon me simpelweg wel leukere dingen voorstellen dan op een trap staan – hoewel ik er op dat moment heus wel lol in had. Gelukkig zijn de vijf meiden waar je nu op kunt stemmen – Isa, Minoek, Simone, Barbara en Lisa – wel uiterst gemotiveerd. Kortom: ga op ze stemmen. Zelf heb ik na m’n propedeuse trouwens mijn balletschoenen aan de wilgen gehangen. Tegenwoordig schrijf ik stukjes. En zo werk ik toch nog steeds een beetje voor Linda.

Lees ook
‘Geen film, wel veel drama’: Wendy over het cancelen van ‘Sex and the City 3’

Wendy van Poorten (1983) is freelance journalist en eindredacteur. Voor LINDAnieuws schrijft ze elke week een column over nieuws waar ze graag nog even iets over wil zeggen. Ze heeft haar koffertje ingeruild voor een Marc Jacobs-tas.