Ooit geprobeerd een kaartje voor het concert van Adele te bemachtigen? Dan weet je: concertkaarten scoren is een kunst (lees: loterij.) Als je die kunst – net als ik – niet verstaat (lees: een uur in de digitale wachtrij hangen en dan ‘helaas’ in je beeldscherm krijgen), kun je voor de grap een kijkje nemen op de tweedehands markt. Dan schrik je je helemaal het leplazarus: er wordt rustig het dubbele gevraagd voor een kaartje dat een uur daarvoor via de officiële kanalen nog enigszins betaalbaar was. Of in het geval van Adele: ruim 1750 euro.

Natuurlijk is het een kwestie van vraag en aanbod, en ik ben echt fan van de vrije markt enzo. Maar dit? Dit is wat mij betreft pure oplichting. Het wordt mensen veel te makkelijk gemaakt om muziekfans een poot uit te draaien: concertkaarten doorverkopen is een supersimpele manier om je geld te verdubbelen. Het allerbizarste vind ik nog wel dat muziekgiganten ervan meeprofiteren. LiveNation is niet alleen eigenaar van concertorganisator MOJO en kaartjesverkoper Ticketmaster, maar óók van tweedehands kaartjesverkoper Seatwave. En dat is nogal lucratief.

Een voorbeeld (en om aan te geven dat dit niet alleen voorkomt bij Adele): ik had voor het concert van London Grammar op 23 november in AFAS Live via Ticketmaster een kaartje kunnen kopen voor  37,50 euro – inclusief 3,50 euro servicekosten. Daar kwam ik te laat achter. Nu staan ze voor € 119 euro per stuk op Seatwave. Daar bovenop komt nog 22,99 euro aan ‘reserveringskosten’ voor Seatwave. Kaartjes verkopen is dus leuk voor LiveNation, maar kaartjes dóórverkopen levert nog veel meer op.

Lees ook:
Wendy over #MeToo: ‘Met een hashtag alleen stop je seksuele intimidatie niet’

En nu was er dus een wetsvoorstel. Dat hield in dat concertkaarten voor maximaal 120 procent van de originele prijs doorverkocht zouden mogen worden (iets wat doorverkoper Ticketswap al doet). Het is vandaag afgeschoten door de Eerste Kamer. Het zou ‘in praktijk niet werken’, ‘niet uitvoerbaar zijn’, en mensen zouden ‘niet zo snel naar de rechter stappen’ voor een paar tientjes. De muziekindustrie moet het zelf maar oplossen. En dus zijn we weer terug bij af.

Naar mijn mening had een wet als deze een sterk signaal kunnen afgeven. Boeven hou je altijd – vooral op Marktplaats – maar grote partijen als Seatwave zouden zich heus achter de oren zijn gaan krabben. Misschien had het wetsvoorstel inderdaad scherper gekund, en het had vast ook geholpen als het niet zeven jaar op de plank had gelegen. (Zéven jaar mensen. Dit wetsvoorstel is gemaakt toen Justin Bieber net kon lopen.) (Grapje, niet boos worden, Beliebers.) Maar nu hebben we helemaal niets. Ik hoop dat we niet nog zeven jaar moeten wachten voor er wél een oplossing komt.

Wendy van Poorten (1983) is freelance journalist en eindredacteur. Voor LINDAnieuws schrijft ze elke week een column over nieuws waar ze graag nog even iets over wil zeggen. Als je nog kaartjes over hebt voor London Grammar: laat het haar weten.