Wendy van Poorten schrijft over wat haar opvalt in het nieuws. In deze column heeft ze het over de modebedrijven die niet meer met graatmagere modellen werken, en vraagt ze zich af waarom dat zo lang moest duren.
Ieder seizoen bepalen de grote modehuizen wat we nu weer moeten kopen om hip voor de dag te komen. Toch zijn ze zelf uitermate traag als het gaat om het doorvoeren van verandering.
Lees ook
Dior en Gucci willen geen graatmagere modellen meer op de catwalk
LVMH en Kering zijn twee Franse modeconglomeraten, waar onder andere Louis Vuitton, Dior, Marc Jacobs, Gucci en Balenciaga onder vallen. Gisteren werd bekend dat ze een convenant hebben ondertekend waarin staat dat zij zich ervoor in zullen spannen om alleen nog maar te werken met vrouwelijke modellen met kledingmaat 34 of groter. Ook zal er geen gebruik meer worden gemaakt van modellen die nog geen zestien jaar oud zijn.
Op zich goed nieuws natuurlijk, dat twee ondernemingen van dit formaat dergelijke afspraken maken. Maar laten we vooral niet te hard voor ze klappen, want zo vooruitstrevend is het allemaal niet. Het initiatief komt namelijk vrijwel gelijktijdig met het ingaan van Franse wetgeving op dit gebied. Daarin staat dat modellen om in Frankrijk te mogen werken voortaan een doktersverklaring moeten kunnen laten zien waarin staat dat hun BMI gezond is. En met een modellenlengte van (minstens) 1.76 meter en kledingmaat 32 wordt dat sowieso lastig.
Ik vraag me altijd af hoe het kan dat bedrijven als LVMH en Kering modetrends binnen een half jaar naar hun hand weten te zetten, maar het een fokking eeuwigheid duurt voordat ze grotere problemen in hun eigen industrie aanpakken. De discussie rondom te magere modellen bestaat al zo lang ik de modewereld een beetje volg: ik kan me herinneren dat in 2001 de toenmalige hoofdredacteur van de Britse Marie Claire vertrok omdat ze genoeg had van alle onrealistische schoonheidsidealen. En zij was vast niet de eerste die het onderwerp aansneed.
Lees ook
Wendy over de nieuwe Ken: ‘En hier hebben ze 56 jaar voor nodig gehad?’
Maar niet alleen op het gebied van de kleine modellenmaten onderneemt de mode-industrie naar mijn mening pas veel te laat actie. Het is ook nog steeds gróót nieuws als bijvoorbeeld een plussize model over de catwalk loopt, een zwart model een billboard siert, of een transgender model in een reclamecampagne te zien is – terwijl dat anno 2017 allemaal volkomen normaal én veelvoorkomend zou moeten zijn. En als ik dan toch bezig ben: duurzaamheid is ook een dingetje. Dat zou best wat meer aandacht mogen krijgen van de modehuizen en hun ontwerpers.
Het heeft er alle schijn van dat de modewereld pas bereid is te veranderen als het écht niet anders kan. Gelukkig is de stem van het publiek dankzij social media sterker dan ooit, en lijkt dat wel degelijk invloed te hebben. Natuurlijk is het fijn dat er tijdens Paris Fashion Week geen graatmagere modellen meer over de catwalk lopen, en dat er dit najaar ontzettend veel diversiteit te zien is in de campagnes van de verschillende modehuizen. Maar het kan altijd beter. En vooral: die verandering kan veel sneller.
Wendy van Poorten (1983) is freelance journalist en eindredacteur. Voor LINDAnieuws schrijft ze elke week een column over nieuws waar ze graag nog even iets over wil zeggen.
