‘Het had hen ook kunnen overkomen’
Dat is niet zozeer iets van vrouwen, maar meer van de mens, zegt Van Paassen. Mensen die negatief reageren op deze krachtige cover doen dit uit onmacht. Erover lezen en praten is bedreigend, seksueel misbruik had hen ook kunnen overkomen. Het herinnert ze aan hun eigen kwetsbaarheid.

‘Ik snap dat mensen zo kunnen reageren’
Dat komt psychologe Margreet Krottje bekend voor. Ze is gespecialiseerd in de behandeling van de gevolgen van seksueel misbruik. Mensen die iets negatiefs over seksueel misbruik zeggen, willen volgens haar vaak niets met dit onderwerp te maken hebben. Want het komt te dichtbij. Omdat ze het zelf hebben meegemaakt of er helemaal niet mee te maken willen hebben uit angst, zegt Krottje. Er heerst nog een taboe op. Het kunnen vrouwen zijn die denken: ‘Mijn verhaal is erger dan dat van jou, maar dat gooi ik toch ook niet op straat?’ Of vrouwen die zelf misbruikt zijn en boos zijn dat aan de zaak van Bill Cosby wél aandacht wordt besteed.

‘Kindervriend’
Volgens Krottje werkt ook mee dat íedereen de dader kan zijn bij seksueel misbruik, zelfs dus ‘kindervriend’ Bill Cosby. Ik heb slachtoffers van onze politici bij mij op de bank. Iedereen kan de dader zijn. Als we de vrouwen op de cover maar de schuld geven van het gebeurde, geeft dat het gevoel dat het ons niet kan overkomen. Als we de dader ontkennen, ontkennen we ook dat het onszelf kan overkomen.

Zo kan het ook
Toch wordt ‘victim blaming’ ook weleens doorbroken. Een goed voorbeeld is het verhaal achter #YesAllWomen. Aanleiding voor de hashtag is Elliot, die een aantal voorbijgangers neerschoot. Zijn verklaring: hij was seksueel gefrustreerd. Hij was tegen zijn wil in nog maagd en dat zat hem dwars. Daarom sloegen vrouwen terug met de hashtag #YesAllWomen. Hetzelfde onderwerp, maar waarom komen vrouwen dan wél op voor elkaar? Hier voelden vrouwen zich juist krachtig en machtig, omdat ze bij een groep hoorden. Dan wordt die onmacht niet gevoeld, zo zegt Paassen.