Gekleurde trouwjurk
Voor deze bijzondere dag had Tjarda één wens: een gekleurde jurk. Omdat we al samenwoonden, vond ik het niet gepast om in het wit te trouwen. Maar toen ik dat aan hem vertelde werd hij laaiend. ‘Als je niet in het wit komt, spring ik in een sloot bij je ouders voor de deur’, zei hij. Om de rust te bewaren trok Tjarda tóch een witte jurk aan.

Eerste teken aan de wand
Volgens haar was dit het eerste teken aan de wand, want het agressieve gedrag van haar kersverse echtgenoot werd steeds heftiger. Zelfs toen het stel twee prachtige dochters kreeg. Ook als onze kinderen erbij zaten, kon hij uit z’n dak gaan. Hij schreeuwde, kleineerde me, heeft me vaak genoeg goed vastgepakt en bedreigde me wanneer hij vond dat ik iets fout had gedaan, vertelt Tjarda.

‘Hij maakte me voor hoer uit’
Zijn agressie was altijd aanwezig, maar Tjarda wilde het niet zien: Het moest en zou gezellig blijven. Totdat het gezin op een vrijdagavond op de bank zat met een pizza op schoot: Hij werd ineens zó kwaad dat hij met een vuist tegen m’n kin schreeuwde: ‘Ik wil jou wel op je bek rammen!’ Hij maakte me voor hoer uit, gooide zijn trouwring in de keuken en riep nog voordat hij de deur uitliep tegen onze dochters: ‘Als mama de politie belt zien jullie haar nooit meer!’

Doodsangsten
Dit was voor Tjarda hét moment om hulp te zoeken. De volgende ochtend belde ze het Steunpunt Huiselijk geweld maar kreeg geen gehoor. Tjarda: Pas maandag kon ik ze bereiken, dus ik heb het hele weekend doodsangsten uitgestaan. Ik was zo bang dat hij mij iets aan zou doen. Aangifte heeft Tjarda nooit gedaan: Daar moest je bewijs voor hebben, en dat is vooral met mentale mishandeling moeilijk te laten zien.

Het boek: Donderslag
Uiteindelijk heeft het steunpunt haar toch goed kunnen helpen. Ze is in contact gebracht met de politie en een maatschappelijk werker. Zij raadden Tjarda aan om haar gevoelens op papier te zetten: En dat heb ik gedaan. Het was zo’n opluchting, want ik heb jarenlang mijn emoties moeten wegdrukken. Hieruit is het boek Donderslag voortgekomen.

Gelukkig
Twee jaar na alle hectiek heeft Tjarda haar leven weer kunnen oppakken. Ze is weer gelukkig. Ik ben trots op m’n boek en help via Stichting Zijweg lotgenoten die hetzelfde als ik hebben meegemaakt. Onze kinderen hebben nog steeds goed contact met hun vader en ook het contact tussen hem en mij gaat langzaam soepeler. Ik kan wel boos blijven, maar daar help ik mezelf en mijn kinderen niet mee. Ik wil verder.

Benieuwd naar haar boek? Donderslag is hier te bestellen.