‘Nervous breakdown’
’s Ochtends slaan zij bij lokale winkeltjes fruit in, dat ze vervolgens uitdelen in vluchtelingenkamp Moria. ’s Middags doen ze hetzelfde met warme maaltijden – in samenwerking met een lokaal visrestaurantje – en tussendoor spelen ze met de aanwezige kinderen in het kamp. Het is hard werk, want meer dan vier uur slaap per nacht krijgen Steffi en haar collega’s niet. Elk team is hier een week, vertelt ze. Daarna wisselen we elkaar af. Dat is ook nodig, want anders krijg je een nervous breakdown.

Enorme rijen
En dat komt niet alleen door het gebrek aan slaap, maar ook door de schrijnende situatie op het eiland. Voor tweeduizend maaltijden staan er vaak drieduizend mensen in de rij, die dan noodgedwongen te horen moeten krijgen dat het eten op is. De organisatie probeert dan ook flink uit te breiden, maar daarvoor is Because We Carry wel afhankelijk van donaties. Als die maar genoeg binnenkomen, dan blijven we hier gewoon doorgaan, zegt Steffi.

‘Ze zijn zo dankbaar’
Vandaag beginnen ze aan hun vijfde week op het eiland en in die paar weken hebben de meiden al heel wat meegemaakt. Zo was er een jongetje in het kamp bewusteloos geraakt; met hulp van anderen wisten ze hem weer bij zinnen te krijgen. Maar wat Steffi van deze periode tot nu toe het meest is bijgebleven, is hoe ongelofelijk aardig de mensen zijn. Ze zijn zo dankbaar en we krijgen zoveel glimlachen. Dat plezier laadt je op. En echt, ik ben in Amsterdam op straat banger dan hier.

Verschil maken
Hun harde werk geeft dus, ondanks de zware omstandigheden soms, absoluut voldoening. Het is af en toe onwijs schrijnend, maar je zíét dat je verschil kan maken, vertelt Steffi. En dat voelt superfijn. Via de Facebookpagina van Because We Carry kun je hun werk volgen en zelf een donatie doen.