Lees ook: Sophie de Buisonjé (38) openhartig over draagmoeder: ‘Zij is ons oventje’

Baarmoeder verwijderd
“Vanaf mijn zeventiende wist ik al dat ik geen kinderen kon krijgen”, vertelt Shana. “Ik had onder meer een erge vorm van endometriose, waarbij baarmoederslijmvlies ontsnapt en gaat woekeren in de buik. Daarom moesten mijn baarmoeder en eierstokken verwijderd worden.” Het nieuws dat zij zelf nooit zwanger zou worden, kwam op die leeftijd nog niet heel hard bij Shana aan. “Ik dacht: ‘Tja, dan maar geen kinderen.’ Maar een paar jaar later trouwde ik en langzaam maar zeker ging ik er toch anders over denken.”

In de familie houden
Shana en haar man bespraken twee mogelijkheden: adoptie en draagmoederschap. Maar adoptie, dat zag Shana niet zitten. “Dat ging tussen zeven en acht jaar duren, werd ons verteld. Emotioneel gezien leek mij dat heel zwaar.” Het werd dus draagmoederschap – en Shana wist meteen wie dan haar draagmoeder zou moeten worden: haar zus. “Zij was direct de eerste, en enige, optie. Ik wilde dit in de familie houden. Zo’n traject ingaan met een vreemde, dat durfde ik niet.”

Wachten
Shana’s zus zei direct ‘ja’, maar was toen nog vrijgezel. “Ik zei: ‘Je mag dit pas doen als je zelf kinderen hebt.'” Uiteindelijk kreeg haar zus twee kinderen, die nu zes en bijna vijf jaar oud zijn. “Ik ben, toen zij zwanger was, niet direct bezig geweest met mijn eigen kinderwens”, vertelt Shana. “Ik dacht niet: ‘Yes, nu is het mijn beurt!’ Maar ik merkte wel dat ik ook verlangde naar een kindje.”

Lees ook: Marieke (33) krijgt twee kindjes met ivf dankzij haar zus

Angsten
“Op een gegeven moment zei mijn zus tegen mij: ‘Als jij het wil, dan gaan we ervoor.’ Nou, dat hoefde ze geen twee keer te vragen”, lacht Shana. Is ze dan nooit bang geweest dat het hun relatie zou verpesten? “Diep van binnen heb je toch altijd een beetje angst. Ik was weleens bang dat zij het kindje niet wilde afstaan en zij was weleens bang dat ik het toch niet hoefde. Maar dat is normaal denk ik. En we hebben daar altijd goed met elkaar over gepraat.”

Positieve reacties
Na de geboorte van Nio, in mei 2013, werd het jochie direct op Shana’s buik gelegd in plaats van die van haar zus. “Dat hadden we afgesproken met de artsen. Een assistent deed dat bijna fout, maar mijn zus riep meteen: ‘Nee, de baby moet naar Shana!’.” En de reacties? “Die waren bijna allemaal positief. Er waren alleen veel mensen die zeiden: ‘Wat jouw zus voor je gedaan heeft, dat zou ik niet kunnen.'”

Ontzettend dankbaar
En daar is Shana zich maar al te goed van bewust. “Ik kan nooit voor haar terugdoen wat zij voor ons gedaan heeft”, besluit ze. “Ze is dan ook peettante van Nio, dat is het minste wat ik kon doen.” En als Nio vragen gaat stellen over hoe kinderen geboren worden, dan gaan Shana en haar man hem eerlijk vertellen over hoe hij ter wereld is gekomen. “Ik wil wel dat hij dat van ons hoort. Het is simpelweg een deel van zijn leven.”