In 2015 raakt Timmerman in een burn-out (hier lees je wat er in je hoofd gebeurd als je last hebt van een burn-out) en vraagt zich af wat hij met zijn leven moet. Hij geeft zijn baan op en ploft neer op de bank. Totdat hij op Facebook een oproep van een Nederlandse organisatie die vrijwilligers zoekt voor een reddingsschip in de Middellandse Zee voorbij ziet komen. Hij twijfelt geen moment. Voor hij het weet redt hij vrouwen, mannen en kinderen van een wrede verdrinkingsdood.

Moria

Ook ontfermt hij zich over duizenden vluchtelingen in propvolle Griekse opvangkampen, zoals Moria. “Ik ben net terug van een paar weken Lesbos”, vertelt hij. “Op wereldschaal kan ik niet zo veel veranderen. Maar het gaat erom dat je er voor die mensen bent. Dat je hen als mens behandelt, niet als geval.”

Reddingsschip

Door de jaren heen heeft hij veel gezien, maar één ontmoeting zal hij niet snel vergeten. Mannen en vrouwen verdrongen elkaar in paniek om vanuit hun bootje overgeheveld te worden naar het grote reddingsschip. Hij stond op het dek van het schip, klaar om de eerste mensen over te pakken. Omdat hij dacht dat het om bagage ging, wilde hij het pakketje de zee in gooien. Totdat zijn ogen in de donkerbruine kijkers van de vier dagen oude Sarah keken.

“Een week later ging haar moeder bij ons van boord”, vertelt hij. “Sarah lag in een doek voor haar borst. Ze ging voor me staan, legde haar handen op mijn schouders en zei: ‘Thank you for saving us’. De scheidslijn tussen leven en dood is flinterdun.”

Om te ervaren hoe de situatie op Lesbos is, gunt Timmerman daarom iedereen een weekje Moria. “Het lijkt vaak of je afdaalt in de hel – en ja, er gebeuren verschrikkelijke dingen. Maar het zijn ook mensen met humor, die wonderbaarlijk liefdevol zijn naar elkaar. Ik ga vaak uitgeput naar huis, maar ben hoopvoller dan wanneer ik thuis vanaf een afstand de boel volg. In die zin gun ik iedereen een weekje Moria.”

De rest van het interview lees je op EO Visie.

Lees ook
Nederland vangt tóch honderd vluchtelingen uit Moria op