Uitgebreide sollicitatie
De Rotterdamse Priscilla (33) kwam eind 2014 via het UWV bij Primark terecht. “Ik had een WW-uitkering en kreeg van het UWV een oproep dat ik bij het nieuwe filiaal van Primark in Rotterdam-Zuid kon solliciteren. Voordat ik aan de slag kon, volgden drie trainingsdagen waarvan er slechts één werd betaald. Daar leerden we dingen die in mijn ogen iedereen die normaal kan nadenken wel begrijpt, zoals dat je altijd beleefd moet blijven tegen een klant.”

Controle door supervisors
De eerste paar weken waren haar managers nog vriendelijk, vertelt Priscilla. “Toen kon ik nog met ze overweg. Maar dat was daarna snel verdwenen. Iedereen op de werkvloer merkte het rangenverschil, er was echt een machtsstrijd.” Elke keer dat ze naar de wc wilde, moest Priscilla dat melden aan haar supervisor. “Soms merkte ik dat er dan iemand achter me aan liep, om te controleren of ik wel echt naar het toilet ging.”

Cameratoezicht
Ook was er veel cameratoezicht op de medewerkers. “In de winkel zie je niet veel camera’s hangen, maar achter de schermen hangt er om de paar meter eentje. De kantoren waren geheel van glas, dus ik kon ook zien dat er bijna altijd iemand op de monitoren ons in de gaten hield. Dat was erg intimiderend.”

Pijn aan bekken
Het ergste kwam voor Priscilla vlak nadat haar contract met zes maanden was verlengd. “Toen kwam ik erachter dat ik in verwachting was. Door mijn zwangerschap kreeg ik last van bekkenbodeminstabiliteit. Lopen, staan en zitten: het deed allemaal enorm veel pijn aan mijn gewrichten. Twee weken heb ik geprobeerd om door te gaan, tot mijn collega’s op de vloer me vertelden dat ik naar huis moest gaan. Ze zagen dat ik verging van de pijn.”

Elke dag ziek melden
Priscilla meldde zich de volgende dag ziek op advies van haar huisarts, maar was net een kwartier te laat met haar belletje. “Als je niet belt voor een bepaalde tijd, houden ze je salaris in. Ook moest ik me elke dag opnieuw ziek melden, ook op dagen dat ik niet werkte. Elke dag dezelfde vragen: waarom ik niet kon werken, wat ik dan had, of ik daarvoor een medische verklaring had, of ik al langs een specialist was geweest. Het leek wel een gevangenis. Mijn manager vond dat ik gewoon moest komen, want zwanger zijn was geen ziekte.”

‘Zwanger, niet ziek’
Na een paar weken stapte Priscilla naar het UWV om zich daar ziek te melden. Volgens de procedure moest ze toen langs de bedrijfsarts van Primark. “Die kwam met een rapport waarin stond dat ik prima zittend werk kon doen. Nou, in het hele filiaal is geen stoel te bekennen. Ik heb het anderhalve dag geprobeerd in het magazijn, maar sommige dozen daar waren zwaarder dan ikzelf.”

Ziektewet
Na het overhandigen van een verklaring van haar huisarts, verloskundige én gynaecoloog mocht Priscilla toch thuisblijven. Een paar maanden later werd haar contract om medische redenen niet verlengd. “Ik stap nooit meer een Primark binnen.” Ze zit nu in de ziektewet en staat nog altijd onder behandeling van een fysiotherapeut voor haar bekkenklachten. Haar zoontje is inmiddels anderhalf jaar. “Ik ben grotendeels afgekeurd. Ik ben nu bezig werk te zoeken dat ik nog wel kan doen.”

Reactie Primark
De winkelketen wilde niet ingaan op het specifieke verhaal van Priscilla, maar mailde naar aanleiding van de FNV-enquête het volgende statement: ‘We zijn bekend met de uitkomsten van de FNV-enquête die zijn gepubliceerd. We zijn aangedaan en geschrokken van de klachten die ons ter oren zijn gekomen. We zullen deze nauwkeurig onderzoeken. Omdat het welzijn van onze medewerkers van groot belang is, bestaan er in alle Primark-vestigingen in Nederland initiatieven die medewerkersbetrokkenheid faciliteren. Primark erkent het nut van een ondernemingsraad. Er worden sinds een aantal maanden voorbereidingen getroffen om deze ondernemingsraad in werking te stellen. Ook zullen we met de FNV in gesprek gaan.’

Lees ook
Honderden klachten van personeel Primark over arbeidsomstandigheden