De tijd die ik niet besteed aan zoeken naar werk, vul ik met bijpraten met vrienden (thuis, want geen geld om naar de kroeg te gaan), televisiekijken en social media. Alles om de leegte van de kinderkamer in mijn huis maar te vergeten. Om niet te veel te denken aan mijn zoon van negen, die nog bij zijn vader in Dubai is. Ik zeg tegen kennissen die vragen waar hij is dat hij het schooljaar daar afmaakt en dan naar Nederland komt. De waarheid is dat ik geen idee heb wanneer ik hem weer bij mij zal hebben in Nederland, waar hij acht jaar woonde voordat we als gezin naar Dubai vertrokken voor het werk van mijn (toen nog) man. Die waarheid is alleen nog zo onverdraaglijk, dat ik die voorlopig voor mijzelf houd.

Alleen met goede vrienden durf ik mijn angst te delen, soms. Want vaak kan ik de vele vragen en goedbedoelde adviezen die mijn situatie oproept, slecht aan. Kun je hem niet gewoon hier houden deze zomer? Of: Dat kan toch niet! Je moet een andere advocaat nemen! Of: Je zoon mag toch zelf kiezen bij wie hij wil wonen? Of: Hebben jullie al mediation geprobeerd?” En dan sluit ik me maar weer af, thuis, alleen.