Merel (31): 'Iedereen mag mijn nepborst zien'

30.10.2015 | 10:35 UUR | Teuntje Verbaandert

In oktober vraagt Pink Ribbon aandacht voor de gevolgen van borstkanker. LINDAnieuws doet mee en interviewt vijf weken lang een jonge vrouw met borstkanker.

Vandaag het verhaal van Merel Bosman (31). Zij kreeg op haar vijfentwintigste te horen dat ze borstkanker had.

‘Het is niet goed’
Na een borstamputatie en vijf jaar hormoontherapie is ze nu ‘schoon’ en is ze op 13 oktober bevallen van haar eerste kind. Dat had ze vijf jaar geleden niet durven dromen. Merel: Ze kwamen me met z’n tweeën ophalen uit de wachtkamer. ‘Ga maar even zitten’, zeiden ze, ‘het is niet goed’. Niet goed? Niet goed? Wat betekent dat? Een paar weken eerder had ik onder de douche een knobbeltje gevoeld in mijn linkerborst. De huisarts dacht dat het niks was, maar stelde voor om toch een echo te laten maken. De uitslag kreeg ik diezelfde dag. Borstkanker. Toen ik dat woord hoorde, was ik flabbergasted. Ik dacht alleen maar: ‘Dan ga ik dus dood’.

‘Plat’ wakker worden
Gelukkig bleek het goed te behandelen. Omdat ik pas vijfentwintig was en borstkanker niet in mijn familie voorkomt, raadden de artsen aan om uit voorzorg mijn hele borst te verwijderen. De operatie was ruim een maand na de diagnose. Een directe reconstructie, zodat ik niet ‘plat’ wakker zou worden. Heel heftig. Ineens zit daar een opgezwollen bult die niet van jezelf is. Maar ze hebben het heel mooi gedaan: zelfs in bikini valt het bijna niet op.

Vervroegd in de overgang
Een paar dagen na de operatie zou ik gebeld worden met de uitslag of er uitzaaiingen gevonden waren. Zenuwslopend natuurlijk. Toen de telefoon eindelijk ging, bleek het goed nieuws. Ik was buiten zinnen van geluk. Ik heb meteen mijn ouders en iedereen die dicht bij me staat gebeld en gebak gehaald. Daarna ben ik begonnen met hormoontherapie in de vorm van medicijnen, waardoor ik ineens vervroegd in de overgang kwam.

Liever voor zichzelf
Ik heb altijd goed kunnen praten met vrienden over opvliegers en dat soort gezellige dingetjes. Iedereen mocht alles weten en ook mijn nepborst mochten ze zien. Mensen vroegen vaak: ‘Hoe doe je dat, zo sterk zijn?’. Maar daar doe ik niks voor. Je komt vanzelf in die modus. Het is wat het is en we gaan ervoor. Sinds de operatie ben ik liever voor mezelf geworden. Als ik zin in taart heb, neem ik taart. Als ik wil shoppen, ga ik shoppen. Ook ben ik minder bezig met wat anderen vinden. Ik voel me heel sterk. Dit ben ik, dit maak ik mee en ik doe het eigenlijk best goed.

Wondertje
Het moeilijkst vond ik dat ik mijn droom om jong moeder te worden, moest opgeven. Maar er was hoop. Vorig jaar augustus mocht ik stoppen met de medicijnen en zou ik misschien weer vruchtbaar worden. Uit zelfbescherming verwachtte ik er niet te veel van, maar na een halfjaar was het raak en was ik zwanger. Vlak voor mijn bevalling kwam ik een meisje tegen die ongeveer gelijk met mij ziek is geworden. Ik kwam binnen met een dikke buik, zij met een hoofddoekje, omdat de kanker terug is. Zo bizar. Dan wordt weer even extra duidelijk hoeveel geluk je hebt.

Serie
In een (korte) film van Pink Ribbon laten borstkankerpatiënten openhartig zien wat voor impact de ziekte op hun lijf en op hun leven heeft. Hoe jonger de vrouw, hoe heftiger de effecten van borstkanker, op haar lichaam, maar ook op haar leven. Steun daarom deze borstkankermaand jonge vrouwen met borstkanker. Ga naar Pink Ribbon en kijk hoe jij kunt helpen.