Yara, een van mijn leerlingen in de derde, verloor vorig schooljaar vier familieleden.
‘Heb je het er moeilijk mee, Yara?’
‘Ik durf de telefoon niet meer op te nemen, bang om te horen dat er weer iemand dood is.’
‘Ik kan het me voorstellen. Stiekem zou ik willen dat jou dit alles niet overkomen was.’
‘Ik heb niets aan medelijden, meester.’
‘Word je verdrietig als je eraan moet denken?’
‘Ik wil eigenlijk huilen, maar ik kom niet bij mijn verdriet.’

Terug in de tijd
Bart zegt over de conversatie: Ik kijk in de toekomst en besef door welke pijn Yara nog zal gaan. Haar moeder zal niet bij de belangrijke momenten in haar leven zijn. Voortaan moet Yara zich troosten met het idee dat haar moeder slechts in gedachten aanwezig is. Omdat hij hetzelfde heeft meegemaakt op ongeveer dezelfde leeftijd, kan hij zich goed in de situatie inleven. Hij geeft haar inmiddels geen les meer, maar dat maakt niets uit. Hij ziet haar in de gang staan en breekt.

Daar staat ze dan, op het eerste gezicht veel sterker dan ik toen ik 14 was. Ik heb een brok in mijn keel en wil huilen, maar aan een verdrietige docent heeft ze niets. Voor even ben ik weer 14 en zie ik mezelf zitten. Ook ik huil in mijn hoofd, maar ik kom niet bij mijn verdriet.

Lees hier het hele verhaal van meester Bart in dagblad Trouw.

Meester Bart werkt op een middelbare school in de Amsterdamse Bijlmer en schrijft sinds september een column voor Trouw. Hij verzamelt ook fantastische uitspraken van leerlingen op zijn Tumblr-pagina.