Waar stoor je je aan?
Goede voornemens draaien alleen maar om afvallen, alsof je kunt bepalen hoe dik of dun je bent. Ik wil aangeven dat dat niet altijd zo is, er zijn ook mensen die het niet lukt om aan te komen. Dat mag je bijna niet zeggen, want je hebt ‘geluk’ als je mag eten, dat idee krijg ik er soms bij. Maar dat is precies hoe ik het níet voel.

Zit je ermee dat je dun bent?
Ja, mensen maken er tegen mij heel vaak een opmerking over. Dat doe je bij iemand die dik is ook niet: zo van, ‘Zou je dat nou wel eten?’ Ik heb last van dun zijn, want mijn botten steken uit op mijn ruggengraat en in mijn nek, dat vind ik heel lelijk. En in praktische zin: als ik ga karten of in de achtbaan ga, dan ben ik daarna helemaal blauw. Nog een nadeel: ik heb het echt áltijd koud, want totaal geen isolatie. En vroeger vroegen mensen vaak of ik anorexia had, dat vond ik echt een belediging. Ik kan er nou eenmaal niks aan doen dat ik dun ben, ik heb er aanleg voor.

Het modebeeld is op dunne mensen gericht, is het dan niet juist fijn om dun te zijn?
Ik merk juist dat ik nog steeds moet accepteren dat mensen dikker zijn dan ik. Op Facebook worden plaatjes gedeeld met teksten als: ‘Echte mannen houden van volle vrouwen’. Dat vind ik niet positief voor dunne mensen. Die modellen op de catwalk, ik vind ze eng dun, ik snap niet dat mensen dat willen. Ik ben niet zo dun als zij. En mager vind ik trouwens ook een heel naar woord, liever noem ik het slank.

Is dit iets waar je al langer mee zit?
Ik ben altijd dun geweest. Ik ben 1 meter 76 en weeg nu 56 kilo, twee kilo lichter dan voor mijn zwangerschap. Ik wil op zijn minst 60 kilo wegen. Vorig jaar ben ik bij een diëtist geweest, en ik heb een tijd geleden een aankomdieet gedaan, dat weinig uithaalde. 

Wat hield dat in?
Ik at veel eiwitten, dus kwark en melkproducten. Ik moest met roomboter eten in plaats van met margarine. Geen lightproducten natuurlijk, en de diëtist zei: ‘Doe overal maar suiker in’. Maar ja, dat is voor andere dingen weer niet zo goed… Ik kwam er niet door aan, en wil mijn zoontje Hugo (bijna twee) gezond eten geven, en mezelf ook. Dus was ik weer terug bij af. Er wordt gedaan alsof we ons gewicht kunnen sturen, maar ik heb voor mij nog niet gevonden wat werkt. 

Kwam je tijdens je zwangerschap wel aan?
Ja, maar toen ik tien kilo was aangekomen, ‘at’ mijn zoontje mij op. Vervolgens móést ik elk uur eten. Tijdens de zwangerschap was ik heel blij met mijn lichaam, ik kwam zeventien kilo aan. Maar dat was er gelijk weer vanaf, en uiteindelijk woog ik dus zelfs twee kilo minder dan daarvoor, omdat ik borstvoeding gaf. 

Je voldoet wel aan het ideaalbeeld van veel vrouwen, krijg je veel complimenten?
Nee, maar onzekerheid is voor mij een groter ding, complimenten hoor ik misschien niet. Ik zie ‘eet wat je wil’ niet als compliment. Ik vat het op als jaloezie.