Pijnlijk
Tot maandag waren ouders verplicht hun stilgeboren kindje aan te geven bij de gemeente, maar het kindje werd niet geregistreerd in de BRP. Ook kreeg het geen geboorteakte. Pijnlijk, vindt Marjanke. “Wíj weten natuurlijk dat ons zoontje geleefd en bestaan heeft, maar juridisch gezien lijkt dat niet zo. Dat is zo wrang. Vooral omdat Jorrit onderdeel is van een tweeling.” Het tweelingzusje van Jorrit, Jildau, is inmiddels twee jaar oud.

Stagnatie
Voor Marjanke was de situatie extra ingewikkeld. Doordat haar zoontje geen geboorteakte kreeg, stagneerde de adoptieprocedure. Haar vrouw Nanda heeft de tweeling gedragen, waardoor de geboorteakte nodig was om Marjanke juridisch gezien, door middel van adoptie, ouder te maken van de tweeling. “Wettelijk gezien was Jorrit niets van mij. Hoewel het verliezen van je kind natuurlijk het ergste is dat je kan overkomen, was dit misschien wel net zo’n harde klap in mijn gezicht. Je verheugt je zo op het moederschap, en dan gebeurt dit. Het is ontzettend triest.”

Zie hier een foto van het gezin, waarin ook Jorrit – door middel van een schaduw – is verwerkt. (Rechts: Marjanke)

‘De lach kan niet van ons gezicht’
Met behulp van hun advocaat heeft Marjanke uiteindelijk groen licht van de rechter gekregen om Jorrit alsnog te adopteren. En daar komt dus binnenkort officiële registratie bij. “Op papier gaat hij er nu echt bij horen. Ik kan nu eindelijk aantonen dat ik drie kinderen heb, en niet twee. De lach kan niet meer van ons gezicht.” Naast Jorrit en Jildau hebben Marjanke en Nanda ook zoon Djurre, van bijna vijf.

Meer begrip
Marjanke hoopt dat de registratie ook leidt tot meer begrip van de buitenwereld. “Veel mensen vergeten dat Jorrit óók onze zoon is. Of ze vragen zich af waarom we verdriet hebben, want ‘hij heeft toch niet geleefd’. Onbegrijpelijk.” Voor en Jildau en Djurre is Jorrit altijd hun broertje geweest. “En dat zal altijd zo blijven. Jorrit hoort erbij.”

Lees ook: Journalist Roos Schlikker strijdt voor registratie stilgeboren kindjes