‘Niet mee op schoolreisje’
“Ik ben al dertien jaar een alleenstaande moeder van twee kinderen”, vertelt Mariska aan LINDAnieuws. “Daarnaast zit ik momenteel in de ziektewet en zijn ook allebei mijn kinderen ziek. Het lukt me maar niet om de eindjes aan elkaar te knopen, en dus is elke dag een strijd. Ik doe mijn uiterste best om mijn hoofd boven water te houden, maar als je je kinderen niet mee op schoolreisje kan sturen, doet dat enorm veel pijn.”

Geen geld voor iets extra
Zo’n schoolreisje kan Mariska simpelweg niet betalen. “Mijn kinderen merken elke dag dat wij niet zoveel geld hebben. Inmiddels zijn ze dertien en achttien jaar oud en begrijpen ze het wel, maar vroeger was dat voor hen erg moeilijk. Ik heb weleens een kastje verkocht om ervoor te zorgen dat ik gewoon eten kon kopen. Dan kon ik mijn kinderen tenminste iets meegeven naar school.” Inmiddels snappen Mariska’s kinderen dat hun moeder daar niet altijd geld voor heeft. “Ik weet ook nog heel goed, toen Bart net een eerste baantje had, hij van zijn eerste loon met mij naar de supermarkt wilde om lekkere dingen te halen. Dat ontroerde mij zo erg.”

‘Constante strijd’
Voor zoon Bart krijgt Mariska inmiddels geen alimentatie meer, omdat hij volwassen is. “Voor Laura nog wel, maar dat is zo’n honderd euro in de maand. En dat maakt rondkomen lastig.” Al helemaal omdat Mariska momenteel niet kan werken. “Een paar maanden geleden werkte ik nog bij Schiphol als passagiersassistente, maar toen ik een passagier in het vliegtuig moest tillen, ging er iets fout en landde hij op mijn pols. Sindsdien zit ik in de ziektewet.”

In de bijstand
Ook solliciteren gaat moeizaam. “Ik heb er net nog eentje afgewezen gekregen. Een paar jaar terug heb ik 1300 sollicitaties in een jaar tijd verstuurd.” Dat was in de tijd voordat Mariska bij Schiphol werkte. Toen zat ze namelijk in dezelfde situatie. “Alleen dan nog een schepje erbovenop. In 2007 begon ik met werken bij een beveiligingsbedrijf, maar toen het bedrijf in 2010 ging reorganiseren, werd ik eruit gegooid en kwam ik in de bijstand terecht. Vijf jaar lang.”

Niet naar de voedselbank
Een heftige periode, al kwam Mariska toen in ieder geval in aanmerking voor hulp, zoals de voedselbank. “Nu zijn mijn inkomsten daar drie euro te hoog voor. Drie euro! Om die reden val ik overal buiten. Dat is zo krom. De gemeente kijkt echt alleen maar naar de berekeningen, naar de bedragen van je inkomsten en uitgaven die zwart op wit staan.” En daar komt dan nog eens bij dat haar dochter Laura wegens haar ziekte glutenvrij moet eten. “Die producten zijn minstens twee keer zo duur.”

‘Gezondheid boven alles’
Maar ook Mariska’s zoon Bart is ziek. “Hij heeft de ziekte van Crohn en moet daarvoor regelmatig naar het ziekenhuis voor controles. Toen we daarachter kwamen, dacht ik: ja, nóg een klap er bovenop.” In de opvoeding heeft Mariska haar kinderen dan ook altijd geleerd dat gezondheid voorop staat. “Ik heb ze bijgebracht dat je van kleine dingen gelukkig kan worden, en dat spullen echt niet belangrijk zijn.”

Toppunt van stille armoede
Het is de eerste keer dat Mariska haar verhaal met de buitenwereld deelt. “Tijdens het lezen van het verhaal van Ingeborg dacht ik meteen: dit is echt het toppunt van stille armoede. We weten dat veel gezinnen het moeilijk hebben, maar er zijn zoveel mensen die het tegen niemand in hun omgeving durven zeggen. In het verhaal van Ingeborg gebeurt dat wel, en vraagt een moeder de lerares om hulp. Dat bruggetje vond ik zo mooi, dat ik deze keer toch besloot alles eruit te gooien.”

Steun
De reactie van Mariska onder het verhaal van Ingeborg op Facebook wekte enorm veel reacties op. Zo kreeg Mariska bijvoorbeeld massaal kledingstukken opgestuurd van mensen uit het hele land. Maar één specifieke reactie sprong er toch wel heel erg uit. “Een vrouw uit Groningen wilde mijn bankrekeningnummer. Ik zei: mevrouw, dat is niet de bedoeling, maar ze stond erop. Uiteindelijk ben ik akkoord gegaan en hebben we afgesproken dat ik van het geld direct kledingcheques zou kopen, voor de kinderen. Dat soort reacties raken me zo erg.”

Positief in het leven
“De stilte wordt altijd een beetje doorbroken tijdens de feestdagen, maar eigenlijk zou dat altijd moeten. Ik wil graag een stem zijn voor anderen”, gaat Mariska verder. “We moeten positief blijven, dankbaar voor alles wat we hebben, hoe moeilijk het ook is. Ik heb veel zwarte gaten gezien, maar altijd denk ik: het komt wel weer goed. Gelukkig zijn samen met mijn kinderen is uiteindelijk het allerbelangrijkste.”