Marieke (33) krijgt twee kindjes met ivf dankzij haar zus

21.07.2016 | 20:29 UUR | Lianne Marije Sanders

Er is dit jaar een recordaantal ivf-baby’s geboren. Ook Marieke (33) heeft een zoontje van tweeënhalf met behulp van ivf én ze is zwanger van de tweede.

Sterker nog: die komt uit dezelfde reeks eitjes als z’n broertje. En de eicellen? Die kreeg Marieke van haar zus.

Lees ook: Nederland telt recordaantal ivf-baby’s

Wat een bijzonder verhaal, zeg.
“Ja, vinden wij zelf ook. Mijn zus Saskia (36) bood me een aantal jaar geleden haar eitjes zelf aan. Ik weet al sinds m’n zeventiende dat ik geen kinderen kan krijgen en ik wist eigenlijk niet eens of ik ze nog wel wilde. Maar toen de mogelijkheid er weer was, ging ik er toch anders over nadenken.”

Hoe was het om het traject met z’n drieën te doorlopen?
“Dat was heel intensief. Je doet alles met elkaar en ik denk ook dat het goed is dat je daarna nog negen maanden alleen met je man zwanger bent. Anders wordt het bijna een kindje met z’n drieën. Mijn zoontje lijkt ook wel op mijn zus en ook van haar dochtertje heeft-ie trekjes. Ik ben nu weer zwanger en het lijkt me best gek als dat een meisje wordt en het dan nóg meer op haar nichtje lijkt. Maar wel mooi, natuurlijk.”

Je leest zoveel horrorverhalen over ivf, wat vind je daarvan?
“Nou, bij ons viel het mee. De eerste poging lukte niet en daar begreep ik niks van. Ik dacht: de eicel van m’n zus is goed, mijn baarmoeder werkt en het zaad van m’n man is uitstekend. Ja, dat benoem ik nog maar even, want daar is-ie nogal trots op. Da’s het mooiste nieuws dat-ie ooit gehad heeft, joh. Maar de tweede keer was gelukkig wel raak. Er waren twee goede embryo’s en de ene is toen direct teruggeplaatst. De ander nu tweeënhalf jaar later ook, met succes.”

Wat fijn! Hoe voel je je nu?
“Ik ben nu negen weken zwanger en tot de twaalfde week moet je nog hormonen blijven slikken. Daar ben ik heel gevoelig voor. Ik ben continu chagrijnig en emotioneel. Als ik een man alleen in een restaurant zie zitten, moet ik al janken. Maar natuurlijk ben ik ook dolgelukkig.”

Jullie verhaal klinkt inderdaad niet zo horrorachtig.
“Nee, dat klopt, wat dat betreft hebben we geluk gehad. Maar wat ik wel een dieptepunt vond, was het moment dat de eitjes bij m’n zus weggehaald werden. Dat is zo verschrikkelijk pijnlijk. Ik vond het heel zwaar om haar pijn te zien lijden. Maar ze zou het zo weer doen, hoor. Dit doe je gewoon voor elkaar.”

Lees ook: Inge Kormelink van IVF Spain: ‘IVF na je 45ste, hier kan het wel’