Uitvaartwensen verscheurd
In LINDA. doet zij haar verhaal. “Op mijn dertiende hield ik me niet bezig met uitgaan of vriendjes, maar moest ik bedenken welke kist en bloemen ik wilde op mijn uitvaart. Door de CF was mijn lever er slecht aan toe. Op het laatst had ik sondevoeding en zuurstof nodig om in leven te blijven. Een donorlever was mijn enige redding. En die kwam. Met mijn ouders verscheurde ik de envelop met uitvaartwensen en leefde verder.”

Staatsloterij
“Op m’n achttiende hielden mijn longen ermee op. Dat ik de juiste donorlongen zou krijgen, was vergelijkbaar met de Staatsloterij winnen. Dus ging ik met mijn ouders naar een uitvaartbeurs om me te oriënteren. Ik wilde inmiddels wat anders dan de witte kist en de vrolijke bloemen die ik op mijn dertiende had bedacht. Mijn moeder grapte nog: ‘Normaal gaan moeders een trouwjurk met hun dochter uitzoeken, wij gaan voor een kist.'”

Lees ook
Verpleegkundige Thijs zorgt ervoor dat patiënt zijn terminaal zieke vrouw toch kan bezoeken

Lachen over de dood
“Op m’n 21ste ben ik getransplanteerd. Daardoor kan ik weer fietsen en de dagelijkse dingen doen, maar voor eeuwig is dat niet. Veertig worden is een optimistische inschatting. Met mijn man Matthijs kan ik daar goed over praten én lachen. Dan zegt hij: ‘Je moet niet te laat doodgaan, anders maak ik geen kans meer op de datingmarkt.’ Dat ik doodga is een feit. Humor is mijn manier om het draaglijk te maken.”

Het hele artikel, met ook de verhalen van vijf andere vrouwen die ooit werden opgegeven, lees je hier bij Blendle (€). LINDA. 154 ‘HAIR’ ligt nu in de winkel. Je kunt ‘m hier bestellen.