Pa achterna
Bij mij overheerste het gevoel: ik kan niet dood, ik heb twee kleine kinderen. Dus wat zijn mijn opties? De dag erna zat ik bij de chirurg voor een gesprek. Het was dezelfde arts die in 2010 mijn vader had geopereerd nadat er bij hem borstkanker was geconstateerd. Een heel heftig moment, vooral voor mijn moeder. Mijn vader was net beter en nu begon alles weer van voren af aan.

Pruikenlol
Mijn situatie bleek ernstiger dan gedacht vanwege uitzaaiingen in mijn lymfeklieren. Nog geen twee weken na de diagnose zat ik aan de chemo en nog twee weken later werd mijn lange blonde haar afgeschoren. Ik zat huilend bij de kapper, want voor het eerst zag ik mezelf als patiënt. Maar de kanker zou mij er niet onder krijgen. Ik kwam thuis met een nieuwe pruik, die iedereen vervolgens op heeft gehad. We hebben erg gelachen, foto’s gemaakt en die avond heb ik mijn kinderen met een kaal hoofd voorgelezen.

Weg ermee
Na de chemo’s moest ik onder het mes. Vanwege de erfelijke belasting wilde ik geen enkel risico lopen. In één operatie zijn mijn borsten, eierstokken, eileiders en de lymfeklieren in mijn oksel weggehaald. Toen ik bijkwam, was ik erg opgelucht: de kanker was uit mijn lijf, het heftigste had ik gehad. Maar dit bleek pas het begin.

Het lijf van een bejaarde
Het is in één klap zo veel. Je probeert je leven op te pakken, maar bent ook herstellende van chemo, bestraling én een zware operatie. Ik kwam in de overgang en door de hormoontherapie die ik al tien jaar lang krijg, versterkte de klachten. Ik kreeg last van opvliegers, gewrichtspijn en stemmingswisselingen, ging ’s nachts veel zweten en ik kwam tien kilo aan. Ik ben 37 en zo zie ik er ook uit, maar ik heb het lijf van een bejaarde vrouw. Mijn zelfbeeld heeft een flinke deuk opgelopen. Iedereen is hartstikke lief en zegt hoe goed dat korte haar je staat, maar jij wilt gewoon zijn wie je was.

Cupje meer
Inmiddels zijn we drie jaar verder. De kanker is weg, mijn haar is weer aangegroeid en de extra kilo’s ben ik kwijt. Ook heb ik nieuwe, zelfs grotere, borsten. Ik vond mijn ‘oude’ borsten namelijk altijd al wat te klein. Ik sta nu veel positiever in het leven, zelfs als het heel heftig is. Maar ik heb nog steeds veel last van beperkingen. Soms kan ik niet meer van de bank afkomen van vermoeidheid, of het overvalt me op mijn werk. Als ik het uitleg, hebben mensen daar begrip voor. Maar het voelt dubbel: je wilt niet steeds zeggen dat je zo moe bent, maar zo voel je je wel.

Het is nog niet klaar
Mensen vragen me soms: ben je niet eens klaar met die borstkanker? Dat kwetst me. Nee, het is niet klaar en het zal voor mij ook nooit klaar zijn, want ik draag de gevolgen voor altijd bij me. Daarbij heeft borstkanker me ook veel gebracht. Tuurlijk, ik had het liever niet gekregen, maar ik zie nu zó de waarde in van dingen. Een wandeling op het strand met mijn gezin, een potje Stratego met de kinderen: daar word ik gelukkig van. En ik ben niet meer zo toekomstgericht: leuke dingen doe ik nú, niet pas over twintig jaar.

Serie
In een (korte) film van Pink Ribbon laten borstkankerpatiënten openhartig zien wat voor impact de ziekte op hun lijf en op hun leven heeft.

Pink Ribbon
Hoe jonger de vrouw, hoe heftiger de effecten van borstkanker, op haar lichaam, maar ook op haar leven. Steun daarom deze borstkankermaand jonge vrouwen met borstkanker. Ga naar Pink Ribbon en kijk hoe jij kunt helpen.

• 1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker
• Borstkanker is doodsoorzaak nummer één voor vrouwen tussen de 35 en 55 jaar
• Dagelijks sterven er 9 mensen aan borstkanker
• 1 op de 10 borstkankerpatiënten is jonger dan 45 jaar