‘Het grote K-woord’
“Veel mensen durven het woord kanker niet uit te spreken en hebben het over ‘het grote K-woord’. Dat is helemaal niet nodig”, begint snowboardster Bibian. Ze heeft zelf al voor negende keer met de ziekte te maken – in juli vorig jaar werden drie tumoren bij haar gevonden. Toen we haar in november spraken was ze aan het herstellen van 52 bestralingen. “Het gaat redelijk goed met me. Ik ben langzaam aan het opkrabbelen en heb iedere week weer iets meer energie.”

‘Blijf vooral normaal doen’
Bibian merkt vaak dat mensen het eng vinden om over kanker te praten en het onderwerp liever vermijden. Dat vindt ze erg jammer. “Blijf vooral normaal doen. Vraag er gewoon naar.” Zelf heeft ze er totaal geen problemen mee om over haar ziekte te praten. Als we haar vragen of ze zich nog onhandige opmerkingen over kanker herinnert, kan ze er eigenlijk geen noemen. “Want ik zit er gewoon niet mee. Ik hoor weleens mensen met het woord ‘kanker’ schelden tegen personen die het zelf hebben, maar dat is vaak onwetendheid. Ik heb een vrij dikke huid, dus het gaat langs me heen.”

‘Vermoeiend’
Vindt ze het dan nooit erg om over kanker te praten? “Vanwege mijn situatie vragen mensen vaak naar de kanker, en het is weleens vermoeiend om continu hetzelfde verhaal te vertellen.” Maar ze heeft een soort modus gevonden om erover te praten zonder emotioneel te worden, legt ze uit.

Lees ook
Topsporter Bibian heeft voor zevende keer kanker, maar blijft vechten

Niet emotioneel
“Toen ik voor het eerst kanker kreeg, heb ik mijn verhaal opgeschreven voor een snowboardmagazine. Dan hoefde ik het niet zo vaak te vertellen, dacht ik. Ik kreeg een reactie van een dame die geboren was met een lichamelijke beperking, en zij bedankte me omdat ze veel aan mijn verhaal had gehad. Toen realiseerde ik me dat ik anderen juist kan helpen met mijn verhaal. Sindsdien word ik niet meer emotioneel als ik erover vertel.”

‘Nog niet klaar in dit leven’
Ze kan er ook gewoon grapjes over maken. “Dat moet ook wel, toch? Het leven is te leuk en te mooi en er moet nog steeds gelachen worden. Ik ken ook geen mensen met kanker die er geen grapjes over kunnen maken.” In haar nieuwe boek Kut kanker! schrijft ze dat ze haar leven niet laat verpesten door de ziekte. “Ik ben nog niet klaar in dit leven en wil het liefst een oud, klein omaatje worden met kleinkinderen op schoot. Ik stel telkens doelen op de korte termijn, en blijf naar de positieve dingen in mijn leven kijken.”

Duimen
Hoewel ze tijdens ons gesprek nog twijfels had over deelname van de Paralympische Spelen, staat ze nu in Zuid-Korea om (hopelijk) voor goud te gaan. We hebben er het volste vertrouwen in.