De molen in
Het was op haar 23e een logische stap voor Mariska om aan kinderen te beginnen. Maar het was haar en haar vriend Hans helaas niet gegund. Toen ze een jaar later nog niet zwanger was, riep ze hulp van de huisarts in. “En dan ga je de molen in. We kwamen in het ziekenhuis terecht, en werden allebei uitvoerig onderzocht. We hebben alles geprobeerd.”

Moeilijk
“Na een jaar of vijf was het traject voor ons afgerond. Het lukte niet. Ja, we hadden nog meer IVF-behandelingen kunnen doen, maar ik was er klaar mee. Ik heb er onwijs veel verdriet van gehad en dat werd ook steeds heftiger. Ik werkte op een babygroep in de kinderopvang: ik had de hele dag baby’s van anderen in mijn handen. Mensen in mijn omgeving werden zwanger. Ik kreeg steeds meer zwangere moeders om me heen. Met lood in mijn schoenen ging ik naar kraamvisites.”

Moederdag
Hetzelfde gold voor verjaardagen (“Het gaat daar soms alleen maar over snottebellen, poepluiers en slapeloze nachten”) en in het bijzonder voor feestdagen. “Moederdag is voor mij een rotdag. Ik weet hoe commercieel het is, maar je ziet op die dag wel kindertekeningen en ontbijtjes op bed op Facebook voorbijkomen. Dat blijft een slikmomentje.”

Huilend op de bank
Zo is het ook met Sinterklaas en kerst. “Inmiddels zijn mijn buurmeisjes groot en hoef ik niet meer bij hen op de deur te bonken. Maar vroeger keek ik dan om het hoekje naar hun enthousiasme, en deed ik de deur weer dicht. Zij hadden een gezellige avond, en ik zat thuis op de bank te huilen. Met kerst hetzelfde: pakjes onder de boom, koekjes bakken… het komt ieder jaar terug.”

Genieten van het leven
Inmiddels is Mariska 37, en is het vijftien jaar geleden dat ze besloot voor kinderen te gaan. Ze heeft geaccepteerd dat het niet lukt en kan van het leven genieten. “Natuurlijk: ik had het heel graag anders gezien. Maar Hans en ik hebben een mooi leven. We genieten, gaan op mooie vakanties, gaan lekker uit eten. Drie jaar geleden ben ik mijn eigen project- en evenementenbureau begonnen. Dat was anders waarschijnlijk allemaal niet gebeurd.”

Luisterend oor
Mariska probeert nu andere ongewenst kinderloze vrouwen bij te staan. Sinds een klein jaar coacht ze deze doelgroep. “Ik denk dat het heel belangrijk is om gehoord te worden door iemand met dezelfde ervaring. Met een luisterend oor bieden, en precies weten hoe iemand zich moet voelen, heb je al de helft gewonnen. Ik probeer vrouwen te helpen hun leven in te richten.” Op 16 december organiseert Mariska een bijeenkomst om te praten over de feestdagen.

Even slikken
Zelf ziet ze niet meer op tegen Sinterklaasavond. “Ik denk dat Hans en ik morgen gewoon lekker uit eten gaan. Of uitgebreid samen gaan koken, even iets meer dan op een andere doordeweekse avond. Het is zeker niet meer zo droevig als het is geweest. Gisteren werd Sinterklaas gevierd bij de buren. Ik zag dat alle familie er was, hoorde de geluiden. Dat is nog steeds even slikken. Geen tranen, maar wel: ‘hè, wat jammer.'”