Alarmbellen
“Ik was net naar mijn werk gegaan toen ik gebeld werd door mijn zoon (14). Hij vertelde dat papa was gevallen en gekke dingen uitkraamde. Mijn man stond vlak daarvoor een boterham te maken voor onze jongste dochter (10) en was niet goed geworden. Bij mij gingen direct alle alarmbellen rinkelen: ik herinnerde me de reclamespotjes van de Hartstichting en kon de kenmerken die m’n zoontje opnoemde een voor een afvinken.”

Razendsnel in het ziekenhuis
“Ik heb vervolgens de ambulance gebeld en die was er razendsnel. Binnen een half uur nadat Menno op de grond viel, was-ie in het ziekenhuis. Hierdoor is hij er heel goed vanaf gekomen. Wanneer je een beroerte krijgt, wordt er een bloedvaatje afgesloten in je hersenen door een bloedpropje. En hoe langer dit vaatje afgesloten blijft, hoe meer schade het aanricht. Mijn man kreeg gelijk een dosis bloedverdunners toegediend en dat zorgde ervoor dat het propje oploste.”

Wees er op tijd bij
“We zijn nu ruim een maand verder en Menno is nog steeds vaak moe en kan nog niet fulltime werken. Ook ziet en hoort hij nog niet honderd procent. Maar het had veel erger kunnen aflopen: hij had permanente hersenbeschadiging kunnen oplopen en halfzijdig verlamd kunnen raken. Zowel het ambulancepersoneel als de artsen in het ziekenhuis benadrukten dat het ontzettend belangrijk was dat we er zo snel bij waren: daarmee hebben we erger kunnen voorkomen.”