‘Absurd en ongekend’
Op 28 november vorig jaar gingen Gerda Zwitserloot (69) en Mirella Weijers (43) in alle vroegte met hun vijf honden op het spoor staan toen er een stoptrein aan kwam, even voorbij station Nijmegen Heyendaal. Joris: “De gebeurtenis kreeg veel aandacht, maar dat was vooral op de dag zelf. Een dubbele spoorsuïcide met vijf honden, ik vond het absurd en ongekend.”

Een sprankje hoop
Eén hondje had het overleefd, en dat vond de schrijver een mooi gegeven. “Er was misschien nog een sprankje hoop. Ik zag meteen voor me hoe ik die hond kon opsporen. Maar dat was makkelijker gedacht dan gedaan, want voor mijn reconstructie wilde ik liefst alle betrokkenen spreken.”

Joris van Casteren

Zoveel mogelijk standpunten
Van de machinist en treinreizigers tot aan de hulpdiensten, mensen die bij het spoor stonden en de uitvaartondernemers die de ‘rommel’ moesten opruimen: hij wilde het verhaal vanuit zoveel mogelijk perspectieven vertellen en sprak uiteindelijk met ongeveer vijfentwintig mensen. “Het fascineerde mij ook wel. Twee vrouwen namen een besluit, hoe ver heen ze ook waren. Iedereen is die ochtend wakker geworden, niet wetende dat hun levens in één klap zouden samenkomen.”

Treinreizigers
Hoe Joris te werk is gegaan? “Zo’n twee maanden na de aanrijding ben ik op hetzelfde tijdstip als een jehova door de trein gaan lopen, in de hoop mensen te vinden die er op dat bewuste moment ook waren. Ik vond er gelukkig een paar en ze wilden er ook over vertellen. Als ik de reizigers en de machinist niet had kunnen spreken, had ik er niet over willen schrijven, want als ik iets doe wil ik het zo grondig mogelijk doen.”

Zoon overleden
Uiteindelijk is Van Casteren via de nabestaanden ook meer over moeder Gerda en dochter Mirella te weten gekomen. Hij sprak met de broer van Gerda, en met zijn dochter. “Zij schaamden zich vooral dat ze het niet hadden zien aankomen, wat natuurlijk helemaal niet hoeft. In Breedeweg, het kleine dorp waar ze woonden, werd er veel over gepraat.” Ook sprak hij met de ex-man van Gerda. “Hij is geestelijk compleet gesloopt. Heel ellendig allemaal, temeer omdat zijn zoon, de broer van Mirella, eerder al was overleden aan anorexia.”

Lees ook
ProRail waarschuwt voor het nemen van foto’s op het spoor: ‘Levensgevaarlijk’

Weinig contact
Uit de verhalen van de nabestaanden en buurtbewoners kon Van Casteren opmaken dat Gerda en Mirella met weinig mensen contact hadden. “Ze lieten hun honden om vier uur ’s ochtends uit om niemand tegen te komen en deden één keer per week snel even boodschappen zodra de supermarkt open was. Met haar broer had Gerda wel af en toe even contact, maar dat was het.”

‘Ze konden niet zonder elkaar’
En de reden voor deze wanhopige daad? “De moeder had bericht gekregen dat ze terminaal ziek was. Je zou denken dat dat niet genoeg reden is voor de dochter om ook zelfmoord te plegen, maar zij konden niet zonder elkaar.” En de honden dan? “Ze dachten dat niemand goed genoeg was voor hun honden.”

Machinist in tranen
Het gesprek met de machinist maakte ontzettend veel indruk op Van Casteren. Hij liet hem de hele ochtend tot in detail navertellen: vanaf het moment dat zijn wekker ging tot aan de aanrijding. “Als een soort psychiater liet ik het hem herbeleven. En dan zie je op een gegeven moment dat die man breekt. Dat is heel aangrijpend. Maar achteraf vond hij het prettig, het hielp hem wel om erover te praten.” 

Op Blendle (€) kun je het hoofdstuk uit het boek lezen waarin de botsing plaatsvindt.