Steeds minder werk
Henny werkte op het moment dat de bore-out om de hoek kwam kijken veertien jaar bij een overheidsinstantie, telkens in verschillende functies. Het gebeurde in 2010. Ze werkte toen 32 uur per week voor een uitgeefafdeling van de instantie. Daar was Henny steeds minder nodig. “Onder andere doordat het proces efficiënter werd en er minder boeken werden afgenomen, kreeg ik steeds minder te doen”, vertelt ze. “Vaak kwam ik om 8.30 uur op mijn werk en was ik om 10.00 uur klaar. Dan zat ik tot 17.00 uur niks te doen.”

Verdoezelen
Eerst probeerde Henny dit te verdoezelen. “Tegen mijn collega’s zei ik er zo lang mogelijk niks van, omdat ik bang was dat ik met allerlei rotklusjes – zoals koffie halen en kopiëren – opgescheept zou worden.” Hier en daar sprokkelde ze wat taken bij elkaar, maar toen ook die opraakten, kon ze er niet meer omheen. “Ik deed geen klap en voelde me daar ellendig over. Ik ging elke dag met lood in mijn schoenen naar mijn werk, sliep slecht door het piekeren en dacht heel negatief over mezelf. Ik kon niks aan de situatie doen, maar toch schaamde ik me en had ik het gevoel dat ik faalde.”

Ontslag nemen
Ontslag nemen was geen optie. “Ik ben alleenstaand, heb geen kinderen, dus had niks of niemand om op terug te vallen. Ook heb ik – na het behalen van een hbo-propedeuse – geen opleiding afgerond, dus het was moeilijk om aan een andere baan te komen.” In eerste instantie hield ze de vacatures wel in de gaten, maar op een gegeven moment had ze ook daar geen energie meer voor. “Ik ging het allemaal op mezelf betrekken: had ik maar een diploma gehaald. Had ik maar, had ik maar, had ik maar. Dat bleef door mijn hoofd gaan en ik kwam er niet meer uit.”

Lees ook
Sharon Doorson had een burn-out: ‘Na een optreden moest ik huilen’

Bedrijfsarts
Ook een gesprek met haar werkgever leverde niks op. “Zij konden niks voor me betekenen en boden geen oplossing aan. Toen ben ik enorm overstuur geraakt. Moest ik dan echt eerst met een auto tegen een boom aan knallen om gehoord te worden? Ik heb nooit écht uit het leven willen stappen, maar op dat moment was ik daar wel dichtbij.” Bij de psycholoog kwam Henny erachter dat haar gevoelens vaker voorkomen. “Hij zei dat ik een bore-out had. Daarbij heb je dezelfde klachten als bij een burn-out, maar is de oorzaak het omgekeerde. Eindelijk hoorde ik dat ik niet gek was geworden.”

Werkloos
In april 2011 kwam Henny met haar werkgever tot een ontslagovereenkomst. Ze stopte met het werk dat ze deed, maar kon zes maanden een loopbaantraject volgen, terwijl ze nog hetzelfde salaris uitgekeerd kreeg. Helaas heeft dit traject haar niet geholpen om een nieuwe baan te vinden. “De bore-out was één van de oorzaken dat ik in een depressie belandde. Hierdoor heb ik bijna twee jaar stilgestaan. Daarna was het lastig om weer op de arbeidsmarkt te komen.”

Lees ook
Anthony (24) is beperkt en wil heel graag werken, maar krijgt maar geen baan

Patience
Na veel vrijwilligerswerk kreeg ze in 2016 eindelijk weer een betaalde – tijdelijke – baan als secretaresse. Nu werkt ze in een cadeauwinkel, maar die gaat eind december sluiten. “Doordat de winkel slecht loopt, verveel ik me ook hier weer te pletter. Mensen denken vaak dat het heerlijk is om hele dagen niks te doen, maar geloof mij: je bent er echt snel klaar mee. Je wil niet elke dag een boek lezen, op social media kijken of Patience spelen wanneer je veel meer kan.”

Bang voor zwart gat
In januari is Henny weer werkloos. “Ik ben een vrouw van vijftig zonder diploma, dus word bijna nooit uitgenodigd voor een sollicitatie. Terwijl ik genoeg kan en me goed kan presenteren wanneer ik wél op gesprek zou mogen komen. Ik ben echt bang voor weer zo’n zwart gat in januari.”

Zelfmoord? Praat erover. Telefoon 0900-0113 of www.113.nl.