Waarom wilde je je verhaal delen in de documentaire?
“De maakster, Sophie Dros, ken ik via een gemeenschappelijke kennis. Ze vroeg of ik wilde meedoen en ik was gelijk enthousiast. Zelf heb ik altijd een groot gat ervaren in de representatie van gender en homoseksualiteit. Ik heb nooit een voorbeeld gehad van iemand die zich hetzelfde voelde als ik. Als kind en tiener vroeg ik me soms wanhopig af of ik de enige was die zich geen jongen of meisje voelde. Nu is er online wel ruimte voor mensen die zich in dezelfde situatie bevinden, maar vooral oudere mensen zijn daar vaak niet van op de hoogte. Via deze weg hoop ik veel mensen zoals ik te kunnen bereiken.”

Wanneer merkte je dat je ‘anders’ was?
“Toen ik een jaar of drie was, op de peuterspeelzaal: ik speelde met jurken en poppen, maar ook met zwaarden en knikkers. Ik weet nog dat ik in groep 7 stiekem hakken had gekocht en daarop naar huis liep. Dat voelde als iets dat niet hoorde. Mijn ouders wisten niet hoe ze ermee om moesten gaan, ze vonden het moeilijk om mijn vrouwelijke kanten te accepteren. Ik kon het ze niet kwalijk nemen, want ik begreep zelf ook niet wat er met me aan de hand was. Ze hebben het altijd wel getolereerd en hadden het beste met me voor.”

Was je onzeker over je gevoelens?
“Ja, heel erg. Ik ben altijd veel gepest en kreeg vaak commentaar. Op mijn negentiende begon ik op het mbo, sindsdien heb ik op scholen veel presentaties gegeven over gender en seksualiteit, zodat mensen in de klas konden zijn wie ze zijn en zich niet alleen hoefden te voelen. Een paar jaar later ging ik in Rotterdam studeren en las ik boeken over gender en hoe de maatschappij hierop inspeelt. Zo ging ik mezelf beter begrijpen en kon ik mezelf volledig accepteren.”

Dennis past pruiken (tekst loopt door onder de foto):

Is er een verschil tussen geslacht en gender?
“Absoluut. Geslacht is mijn lijf en dat staat vast. Ik heb een piemel en dat zal altijd zo blijven, maar dat zegt niets over hoe ik mij voel. Maar met een jurk, hakken en pruik voel ik me een vrouw. Ik wil graag aan zowel het plaatje van de man als het plaatje van de vrouw voldoen, maar voel me niet altijd verbonden met het beeld dat de maatschappij oplegt. Ik probeer allebei te zijn en zou om die reden ook wel borsten willen. Dan ben ik een man met borsten én een vrouw met ballen.”

Voel je je meer aangetrokken tot mannen of vrouwen?
“Op de middelbare school dacht ik dat ik op meisjes viel, maar toen ik daarna een jaar naar ArtEZ ging, ontdekte ik dat ik op jongens val. Ik moet het anders zeggen: ik val op mannenlijven, maar de persoon moet zich niet als man identificeren. Ik vind het bijvoorbeeld fijn om soms galant te zijn, de deur voor de ander open te houden en te betalen, maar ik zoek ook iemand die zich over mij kan ontfermen op een mannelijke manier. Ik sta continu in een spagaat, en de ander moet dat ook hebben. Maar het is niet makkelijk iemand te vinden die er ook voor uit durft te komen.”

Hoe reageren mensen om je heen als ze je zien?
“Dit is elke dag een groot conflict. Nakijken en aanstaren ervaar ik als normaal en niet erg, terwijl het natuurlijk wél erg is. Ik voel me ook weleens bedreigd. Als ik bijvoorbeeld laat op de tram sta te wachten, dan ben ik altijd degene die eruit springt en door iedereen in de gaten gehouden wordt. Ik val op en daar ben ik me elke dag van bewust.”

De documentaire van Sophie wordt dinsdag 30 mei om 21.50 uur uitgezonden op NPO3.

Een dag samen met  je vriendinnen lachen, proeven en shoppen? Kom naar het LINDA.festival op 10 & 11 juni. Bekijk het programma en koop tickets hier. Pssst… Linda komt ook.