‘Ze wilden Brenda niet meer’
Toen de vader van Marijke (53) uit Schijndel overleed, bleef zijn hond Brenda alleen achter. Alles was van tevoren geregeld. Nou ja, geregeld: Mijn vaders hond zou eigenlijk naar mijn broer gaan, dat was duidelijk afgesproken, maar toen mijn vader overleed, wilden ze Brenda niet meer.

‘Die hond komt naar mij’
De hond bleek niet naar mijn broer te kunnen, omdat die katten had en dat niet samenging. Toen dacht ik meteen: die hond komt naar mij, vertelt Marijke. Of ze ook aan een andere oplossing had gedacht? Nee, absoluut niet. Brenda was al tien jaar oud en Marijke wilde absoluut niet dat hij naar vreemden ging, laat staan naar een asiel: Het was toch een herinnering aan mijn vader. Die zou zich hebben omgedraaid in zijn graf als ik Brenda naar een asiel had gebracht. Bovendien kon Brenda – die inmiddels niet meer leeft – het goed vinden met Nemo, Marijkes eigen hond: Dus ik zei: kom er maar bij. 

Huisdierenclausule
Wettelijk is het prima geregeld: in een testament kan iemand worden aangewezen als verzorger. Ook kan daarbij een geldbedrag worden toegekend, een zogeheten ‘huisdierenclausule’. Volgens Marijke is dat een goed idee: Ik vind dat daar heel duidelijke afspraken over moeten worden gemaakt. Als mijn man en ik er niet meer zijn, gaat onze hond naar mijn dochter. En als zij, in het ergste geval, ook overlijdt: Dan gaat hij naar de buren. Maar écht niet naar een asiel. Ik zou altijd proberen om een huisdier naar naaste familie te brengen. Een asiel vind ik zó zielig.