Vijftig procent
Om de twee weken krijgt Femke een kuur in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis. De bijwerkingen vallen vooralsnog erg mee en ze voelt zich best goed. Eigenlijk had ik mijn hoop al langer gevestigd op deze vorm van behandeling, maar de kans dat ik mee mocht doen aan zo’n onderzoek was natuurlijk niet groot, zegt Femke. Wat de immuuntherapie voor haar kan doen, is voorlopig nog onzeker. Het duurt drie tot vier maanden voordat het eventuele effect zichtbaar is. Er is ook een vrij grote kans dat deze nieuwe behandeling helemaal niets zal doen. Ik zie het als vijftig procent kans: het werkt wel of het werkt niet, zegt Femke.

Een beetje hoop
Hoe positief Femke ook is, lichamelijk gaat het wel wat slechter dan een half jaar geleden. De tumoren groeien momenteel nog steeds. Ik ben heel optimistisch, maar ik ben ook een realist, zegt ze. Tuurlijk droom ik van oud worden en kleinkinderen krijgen en hoop ik dat dit hét middel is. Ik heb er een optie bij gekregen en dat geeft een beetje hoop. En die hoop heb ik ook nodig, maar nog steeds kijk ik niet te ver vooruit en weet ik dat alles de laatste keer kan zijn.

Ondanks alles
Femke heeft een zoon van zeven en een dochter van veertien jaar. Als ik terugdenk aan mijn jeugd denk ik niet aan grote gebeurtenissen, dan denk ik gewoon aan hoe mijn moeder ’s middags thuis was met een kop thee. Daar gaat het om, die kleine dingen. Ik wil dat mijn kinderen later terugdenken aan een jeugd waarin hun moeder er altijd voor ze was, ondanks alles.