Hoe autist Kees de vliegramp ervaart

29.07.2014 | 20:39 UUR |

De 44-jarige autistische Kees Momma (bekend van de documentaire Het Beste Voor Kees) is deze zomer columnist voor NRC Next. Vandaag legt hij uit hoe hij een gebeurtenis als de vliegramp met vlucht MH17 ervaart.

Hij voelt zich opeens betrokken bij het lot van de nabestaanden. De verslagenheid is bij hem zo groot dat hij een week niet aan zijn artistieke werkzaamheden is toegekomen. Lees de hele column hier.

Nood brengt samen
Hoe is dit nieuws bij mij overgekomen? Hoe ervaart een autist een dergelijke tijding? Net als de meesten. Heftig. Verdrietig. Boos. Machteloos!, schrijft hij. Ook vertelt hij dat hij bijna nooit kranten leest en niet naar het journaal kijkt. Om mezelf te behoeden voor nieuwsberichten die schokkend over komen waardoor ik van streek raak. Maar de ijzingwekkende beelden op en rond de plek waar het vliegtuig van Malaysian Airlines neerstortte en de rouwceremonie op het vliegveld van Eindhoven zijn mij niet ontgaan. Ik rouwde mee. En nog rouw ik.

Saamhorigheid
Hij denkt aan de slachtoffers: Wat een helse angst hebben zij moeten ondergaan op het moment dat de fatale raket zich door het vliegtuig boorde. In nood leert men vrienden kennen. Er ontstaat een stemming van saamhorigheid onder de mensen. Wij komen weer bij elkaar. Meeleven met de nabestaanden en hen steunen. Dat is het mooiste wat je anderen kan geven.

Over Kees
De 44-jarige Kees Momma is autistisch. Alleen dankzij de hulp van zijn ouders kan Kees omgaan met de angsten en obsessies die hem kwellen en lukt het hem zich staande te houden in de voor hem zo bedreigende wereld. Maar wat gebeurt er met Kees als zijn ouders, inmiddels 80 en 83 jaar oud, niet meer voor hem kunnen zorgen? In Het beste voor Kees volgt filmmaakster Monique Nolte de ouders van Kees in hun pogingen een toekomstperspectief te creëren voor hun zoon.