Met #genoeggezwegen deelden vrouwen hun traumatische bevallingsverhalen. Nu geven ook verloskundigen hun fouten toe onder de #handineigenboezem. Wij spraken met Jan Nijhuis, gynaecoloog en hoogleraar verloskunde.
Veel vrouwen zouden namelijk een traumatische bevalling hebben gehad, omdat er dingen gebeurden waar zij geen weet van hadden.
Lees ook
Gynaecoloog: ‘Ingevroren eierstok biedt uitkomst voor vrouw met kinderwens na ziekte’
Toestemming
Jan: “Er wordt niet altijd toestemming gegeven voor het inknippen bijvoorbeeld. Als we denken dat dat verstandig is om te doen, dan vertellen we altijd wát we gaan doen, maar we vragen niet altijd toestemming. Dat moet eigenlijk wel gebeuren.” Volgens Jan gaan er meer dingen niet goed: “De ruggenprik bijvoorbeeld. Die moet 24 uur per dag beschikbaar zijn, maar dat is lang niet altijd het geval. In de avond en nacht is het bijvoorbeeld moeilijk om er één te krijgen en dat is niet goed.”
#genoeggezwegen #handineigenboezem pic.twitter.com/kooXAvZnYy
— Simone Valk (@sljvalk) December 5, 2016
Trauma’s
Of er door deze zaken ook echt trauma’s ontstaan? “Trauma’s gaan over hoe je iets beleeft. Niet over de grootte van het incident. Ik heb veel vrouwen gezien met trauma’s, die de bevalling onplezierig hebben beleefd. Bijna 25 procent van de vrouwen was zelfs helemaal niet blij met de bevalling, drie jaar na de bevalling van hun eerste kind, zo blijkt uit onderzoek.” De reden? “Heus niet dat knipje. Ze hadden niet gerekend op het feit dat ze moesten bevallen in het ziekenhuis, ze hadden niet verwacht dat het zoveel pijn deed.” Volgens Nijhuis is er veel te weinig informatie voor zwangere vrouwen over de bevalling zélf. Ze weten wel wat er na een bevalling moet gebeuren en tijdens de zwangerschap, maar niets over het ‘moment suprème’.
Keuze
Sommige vrouwen willen bevallen met een keizersnede, maar ‘mogen dat niet’. In veel andere landen hebben vrouwen de keuze: “Maar in Nederland is dat niet zo makkelijk. Hier wordt heel ingewikkeld gedaan. Ik ken ziekenhuizen waar je met deze aanvraag min of meer wordt weggestuurd. Ik vind dat zwangere vrouwen wél zelf moeten kunnen kiezen. Maar wat wel belangrijk is, is dat je de de vraag áchter de vraag moet stellen. Je moet weten waaróm een vrouw een keizersnede wil en haar uitleggen in een open gesprek hoe het ook kan. Dat er bijvoorbeeld wel 24 uur per dag een OK beschikbaar is, en een kinderarts en een ruggenprik. Veel vrouwen willen dan wel via de vaginale weg bevallen, maar als de zwangere bij haar verzoek blijft, moet zij een keizersnede kunnen krijgen.”
Conservatief
Volgens Nijhuis eindigt ongeveer één op de zes bevallingen in een keizersnede. Of de keuze er echt niet is in Nederland? “Als het goed besproken is, vaak met een psycholoog erbij, dan kan het wel. Er zijn veel gynaecologen die er voor gaan liggen. In Nederland zijn we heel erg gericht op de vaginale baring. Ik vind dat heel conservatief.” Bij het tweede kind is de keuze voor een keizersnede volgens Nijhuis makkelijker, bijvoorbeeld als de eerste bevalling lastig ging: “Het is niet verkeerd om te adviseren dat de normale weg vaginaal is, maar je moet wel openstaan voor een keizersnede en betrokken zijn bij de zwangere. Waarom zou iemand niet mogen kiezen voor een keizersnede, of voor een bevalling met een gynaecoloog en een goede bewaking van moeder en kind erbij?”
Beter voor je lijf
Nijhuis benadrukt dat de ‘normale’ manier wel de beste is: “Het is beter voor je lijf. Een snee in je buik is toch gewoon een operatie. En hoe vaker je een keizersnede krijgt, hoe veel meer kans je maakt op bloedverlies en andere complicaties.”
